Vuur en ijs
Nog voel ik de hete wind in het koren,
Het bos dat rook naar wild en geheim,
Het lied uit de kroeg dat je 's avonds kon horen,
De zigeuner die je wilde zijn.
Nog voel ik de sneeuw en het ijs op de sloten en de gracht,
Die kleine, die blonde, te ver voor mijn hand,
Het hol van de struiken, die maandronken nacht,
Die schreeuw ineens: 'Er is brand!'
O, die dagen van toen, vuur en ijs,
Die gloed in m'n lijf, dat land zonder eind.
Hoe verder hij wijkt ,die tijd aan de dijk,
Hoe dichter hij komt.
En hoe dichter hij komt,
Hoe dieper het schrijnt.
Nog zie ik haar open mond bij het hooien,
De klokken die luidden diep in haar blouse.
Nel met die hopen hooi aan het gooien.
Het was nu of nooit dat het moest!
Nog voel ik de stroom van De Maas
door mijn dromen van altijd weer weg,
De vlucht van de boten naar een hogere zee.
De weg van het hart is over golven gelegd.
En of je wilt of niet, je gaat mee.
O, die dagen van toen, vuur en ijs,
Die gloed in m'n lijf, dat land zonder eind.
Hoe verder hij wijkt, die tijd aan de dijk,
Hoe dichter hij komt.
En hoe dichter hij komt,
Hoe dieper het schrijnt.
En daar huil je weer hoog door de pijn van de zomer.
Je strompelt weer rond over die vlammende hei.
Je wilt de wereld niet, je wilt de wereld niet, jij dromer.
En je weet, je weet, dit gaat nooit, dit gaat nooit meer voorbij.
O, die dagen van toen, vuur en ijs,
Die gloed in m'n lijf, dat land zonder eind.
Hoe verder hij wijkt, die tijd aan de dijk,
Hoe dichter hij komt.
En hoe dichter hij komt,
Hoe dieper het schrijnt.
Fogo e Gelo
Ainda sinto o vento quente no trigo,
A floresta que cheirava a caça e mistério,
A música do bar que você ouvia à noite,
O cigano que você queria ser.
Ainda sinto a neve e o gelo nos canais e na vala,
Aquela pequena, aquela loira, longe demais para minha mão,
O buraco dos arbustos, aquela noite embriagada,
A gritaria de repente: 'Está pegando fogo!'
Oh, aqueles dias de antigamente, fogo e gelo,
Aquela chama no meu corpo, aquela terra sem fim.
Quanto mais ele se afasta, aquele tempo na margem,
Mais perto ele vem.
E quanto mais perto ele vem,
Mais fundo a dor aperta.
Ainda vejo a boca dela aberta enquanto feno,
Os sinos que soavam fundo na blusa dela.
Nel jogando aqueles montes de feno.
Era agora ou nunca que tinha que acontecer!
Ainda sinto a corrente do rio Maas
Nos meus sonhos que sempre vão embora,
A fuga dos barcos para um mar mais alto.
O caminho do coração é sobre ondas traçado.
E quer você queira ou não, você vai junto.
Oh, aqueles dias de antigamente, fogo e gelo,
Aquela chama no meu corpo, aquela terra sem fim.
Quanto mais ele se afasta, aquele tempo na margem,
Mais perto ele vem.
E quanto mais perto ele vem,
Mais fundo a dor aperta.
E lá está você chorando novamente pela dor do verão.
Você tropeça novamente sobre aquela charneca ardente.
Você não quer o mundo, você não quer o mundo, sonhador.
E você sabe, você sabe, isso nunca, isso nunca vai passar.
Oh, aqueles dias de antigamente, fogo e gelo,
Aquela chama no meu corpo, aquela terra sem fim.
Quanto mais ele se afasta, aquele tempo na margem,
Mais perto ele vem.
E quanto mais perto ele vem,
Mais fundo a dor aperta.