De krinkiesspijer
In störm en wind stoat hai doar tröts te kieken aan wotterkaant
Sums is het krek asof e zegt dit is mien thuus, mien laand
Hai hold de wacht bie t Stadsknoal en denkt aan vrouger joaren
In tied dat minsen sloapen goan en kinder worden geboren
Refraain:
Doar stoat hai bie de badde en spijt t wotter in
Dat dut mie denken aan snikkejong en da'k grammieterg bin
Krinkies stromen noar t Bunersluus en ook noar t Sapsverloat
Herrinnens aan vergoane tieden, aan törf, mor ook aan schoamt
Kiddels uut begunjoaren binnen dood of gries of old
Zai stoan verainegd aan de wieke mit n bronzen haart van gold
Deur dizze kwakjesbruier zug ik ale schippers goan
Ik heur Geert Tais zien meesterwaarken, zien Lorelei benoam
"Ik wait nait wat dat beduden zel", heur k wied vot n wichie zingen
De wottertoren dij stoat aan t end, de spijer spijt zien kringen
En in de kolle van de winter, in de waarmte van de zun
In vrouger tied en toukomst was hier het stil begun
Minsen uut dij stoere joaren binnen dood of gries en old
Zai stoan verainegd aan de wieke mit n bronzen haart van gold
A Aranha de Krinkies
Em tempestade e vento, ele está lá, olhando para a beira da água
Às vezes parece que ele diz: "este é meu lar, meu país"
Ele faz a guarda perto do Stadsknoal e pensa em tempos passados
Na época em que as pessoas iam dormir e crianças nasciam
Refrão:
Lá está ele à beira da água e lamenta a correnteza
Isso me faz lembrar do menino travesso e que sou um avô
Krinkies fluem para o Bunersluus e também para o Sapsverloat
Lembranças de tempos perdidos, de turfa, mas também de vergonha
Crianças dos anos antigos, entre mortos ou cinzas ou velhos
Eles estão parados enraizados na margem com um cabelo bronzeado de ouro
Por essas águas turvas, vejo todos os barqueiros passarem
Ouço Geert Tais falar de suas obras-primas, mencionando sua Lorelei
"Não sei o que isso significa", ouço ele cantar com uma voz suave
A torre d'água que está no fim, a aranha lamenta seus círculos
E no coração do inverno, no calor do sol
Em tempos passados e no futuro, aqui foi o começo silencioso
Pessoas dos anos difíceis, entre mortos ou cinzas e velhos
Eles estão parados enraizados na margem com um cabelo bronzeado de ouro