De Toorn (Talisman)
In onmin kleurt het koper de beenderen
Verroest omdat het moest
Bevuild, vergeeld, niet te vergaan
Over de steen volhardt het geronnen bloed, omdat het Moët
Gebenedijd dool ik doorheen dit tranendal, de dode eik buiten bereik
De dode eik
Geveld, gefaald, door twijfel overmand
Dit blijft jouw land
Erbarmen
Omarme mij met jouw ogen, met mededogen
Berg mij in jouw hand in leegte en gemis
Jouw doornen, in de lege nis, vergaren het lege zwartdieptriest in mij
Omarme mij
Och arme mij
Draaien of keren
Zijn warmte vereren
We blijven de natuur, de tijd, de dood schuldig
De goede nacht
De nevelen
De laatste gebeden prevelen in het klare niets
De donkerte tussen de sterren gemeten
Ons rijk voor altijd in tranen
Open poort van genade ontvang mij, mijn schade
Uit handen gegeven
Het kan niet meer zijn
Ik ben verlies, weet hier geen blijf
Liefde mijn leed van heinde en ver
De stilte, de ster
Ik sterf
Van heinde en ver
De stilte, de ster
Heinde en ver
Ik ben verderf in dit zilte zijn, de liefde mijn, leed, meer dan ik weet
Ten laatste let, door jou besmet
Ons rijk in tranen, in tranen bezet
A Ira (Talismã)
Na inimizade, o cobre tinge os ossos
Enferrujado porque tinha que ser
Sujo, amarelado, sem poder apodrecer
Sobre a pedra, persiste o sangue coagulado, porque é Moët
Abençoado, perambulo por este vale de lágrimas, o carvalho morto fora de alcance
O carvalho morto
Derrubado, falhado, dominado pela dúvida
Este continua sendo sua terra
Compadeça-se
Abraça-me com seus olhos, com compaixão
Esconde-me em sua mão na solidão e na falta
Seus espinhos, na alcova vazia, acumulam o vazio mais triste em mim
Abraça-me
Oh, pobre de mim
Rodar ou reverter
Venerar seu calor
Continuamos devendo à natureza, ao tempo, à morte
A boa noite
As névoas
As últimas orações murmuradas no claro nada
A escuridão entre as estrelas medida
Nosso reino para sempre em lágrimas
Porta aberta da graça, receba-me, meu dano
Entregue a mãos alheias
Não pode ser mais
Sou perda, não sei onde ficar
Amor, minha dor de longe e de perto
O silêncio, a estrela
Estou morrendo
De longe e de perto
O silêncio, a estrela
De longe e de perto
Sou a ruína neste ser salgado, o amor meu, dor, mais do que sei
Por fim, atente, contaminado por você
Nosso reino em lágrimas, ocupado por lágrimas