De Zotte Morgen
De nacht sluipt weg de lucht verbleekt
De schimmen vluchten zwijgend
En aan de verre horizon
Begint de zon te stijgen
En daar trekt uit de nevel op
De klaarte van de dageraad
Met in zijn schoot geborgen
De zotte morgen
De stad ontwaakt de eerste trein
Breekt door de stilte en op zijn
Signaal begint de wildedans der dwazen
De mens kruipt uit zijn ledikant
Denkt aan zijn werk en met zijn krant
Ijlt hij nog halfslaperig door de straten
De wereld herneemt zijn zotte zorgen
Het ritme van de zotte morgen
Nu kleurt de einder rood en valt
De kou zacht door de ramen
De stilte vlucht voor al't lawaai
Dat opstijgt uit de straten
En daar is dan de morgen weer
Een schaterlach en elke keer
Verdrijft hij zonder schromen
De nacht de dromen
De stad wordt wild en auto's razen
Door zijn poorten en de laatste
Rust wordt uit zijn schuilhoek gedreven
Vogels vluchten vol verdriet
Uit zijn torens want hun lied
Wordt nu door niemand meer begrepen
Mensen lopen naast elkaar
Een verre groet een stil gebaar
Want alles wordt nu door de tijd gemeten
De wereld herneemt zijn zotte zorgen
Het ritme van de zotte morgen
Maar't land zelf slaapt zijn roes nog uit
Diep onder't loof verscholen
Hier komt geen mens of geen geluid
D'oneindige rust verstoren
Terwijl de stad nu raast en schreeuwt
De morgen zijn bevelen geeft
Wordt hier bij't ochtendgloren
De dag geboren
En ook de kinderen en de dwazen
Blijven tussen de rozen slapen
Ver en veilig geborgen
Voor het ritme van de zotte morgen
A Manhã Louca
A noite se esvai, o céu desbota
As sombras fogem em silêncio
E no horizonte distante
O sol começa a subir
E lá se ergue da névoa
A claridade da aurora
Com em seu colo guardado
A louca manhã
A cidade acorda, o primeiro trem
Rasga o silêncio e ao seu
Sinal começa a dança insana dos tolos
O homem sai de sua cama
Pensa no trabalho e com seu jornal
Caminha ainda sonolento pelas ruas
O mundo retoma suas loucas preocupações
O ritmo da louca manhã
Agora o horizonte se tinge de vermelho e cai
O frio entra suave pelas janelas
O silêncio foge de todo o barulho
Que sobe das ruas
E lá vem a manhã de novo
Uma risada estrondosa e a cada vez
Ela expulsa sem vergonha
A noite e os sonhos
A cidade fica insana e os carros aceleram
Por seus portões e o último
Descanso é expulso de seu esconderijo
Pássaros fogem cheios de tristeza
De suas torres, pois sua canção
Agora não é mais entendida por ninguém
As pessoas andam lado a lado
Uma saudação distante, um gesto silencioso
Pois tudo agora é medido pelo tempo
O mundo retoma suas loucas preocupações
O ritmo da louca manhã
Mas a terra ainda dorme sua embriaguez
Profundamente escondida sob as folhas
Aqui não vem ninguém, nem som algum
Para perturbar a infinita paz
Enquanto a cidade agora ruge e grita
A manhã dá suas ordens
Aqui, ao amanhecer
O dia nasce
E também as crianças e os tolos
Continuam dormindo entre as rosas
Distantes e seguros
Do ritmo da louca manhã