Az Átok
Testem kiégett, ódon katedrális.
A kín szunnyad mélyén csupán.
Letépett jel az angyal szárny is,
A vének könnye hull vérzõ nyomán.
Mélysötétbõl tör fel az árnyék,
Homály mélybõl felsíró lét.
Az arcokon jegy,
Káin bélyeg,
Sötéten izzó, vérszagú átok.
A csontokon jel,
Istentelen,
Megváltót gyászoló évszázadok.
A könyörgés nem értem szól,
csak áldozat a húsomból.
A kereszt már csak (én)reám vár,
õsmagány a síroknál.
Anyáink könnye hull szurok lékbõl.
Meggyötört testük új testet ád.
Lelkünk kitaszítatott kegyelmébõl,
Apánk belénk oltotta a halál magvát.
Vérünk önemésztõ, pusztító nász,
Utódaink hite elkárhozás.
Az arcokon jegy,
Káin bélyeg,
Sötéten izzó, vérszagú átok.
A csontokon jel,
Istentelen,
Megváltót gyászoló évszázadok.
A Maldição
Corpo queimado, catedral antiga.
A dor dorme bem lá no fundo.
Sinal rasgado, a asa do anjo também,
As lágrimas dos velhos caem no rastro sangrento.
Das profundezas escuras surge a sombra,
Da névoa densa, a vida grita.
Nos rostos, uma marca,
Selo de Caim,
Maldição escura, com cheiro de sangue.
Nos ossos, um sinal,
Sem Deus,
Séculos de luto pelo Redentor.
A súplica não é pra mim,
só um sacrifício da minha carne.
A cruz agora só espera por mim,
Solidão ancestral nos túmulos.
As lágrimas de nossas mães caem como piche.
Seus corpos torturados dão vida a novos corpos.
Nossa alma foi expulsa da graça,
Nosso pai plantou em nós a semente da morte.
Nosso sangue é um banquete canibal, destrutivo,
A fé de nossos filhos é condenação.
Nos rostos, uma marca,
Selo de Caim,
Maldição escura, com cheiro de sangue.
Nos ossos, um sinal,
Sem Deus,
Séculos de luto pelo Redentor.