De tamme boerenzoon
De tamme boerenzoon
Op het land waar het leven goed is
Woonde des zomers in haar tweede huisje
Een wilde stadse meid
Allemachtig dat was me d'r eentje
Altijd dwaalden haar blikken naar de tamme boerenzoon
Van de hofstee aan den overkant
Naar dat brok natuur zonder uitlaatgas
Maar hij zag haar niet
Lucht was zij voor hem
In haar wanhoop heeft ze toen een liedje geschreven
Met hele hete woorden
refr.:
En als ze 's avonds een schoon luchtje schepte
En ze zag het flauwe schijnsel van zijn nachtlampje
Achter het slaapkamergordijn
Dan slaakte ze een putdiepe zucht
En met haar hoofd een beetje schuin omhoog
Zong ze haar lied voor hem, voor hem
He boerenknul boere boere boereknul
Boerenknul ik ben kapot van jou
Nim me dan nim me dan nim me dan mee in de groene wei
Maak me maak me maak me een beetje blij
Doe het dan doe het dan lekker boerenstuk
Maar ja, de tamme boerenzoon lag al op een oor
En met het andre oor hoorde hij slecht
Dus zong de wilde stadse meid voor de kat zijn viool
En in haar tweede huisje huilde ze hete tranen
Om de stoere boerenknul met zijn eeltige jatten en zijn ongerepte lijf
refr.
Zeven zomers gingen voorbij
En al die tijd wierp de wilde stadse meid haar blikken
Voor de viool van de kat
Toen op een zwoele zondagmiddag zag zij de tamme boerenzoon
In zijn beste lakense pak
Naderen op het smalle pad tussen de korenvelden
En als een geit op een haverkist dacht ze bij d'r eigen
Nu of nooit
Met haar brede heupen versperde zij de weg
En met haar hoofd een beetje schuin omhoog riep ze tegen hem
Jij bent helemaal mijn type boerenknul
En ik heb een liedje voor je gemaakt
En zij zong recht voor zc12
O Filho do Fazendeiro
O filho do fazendeiro
Na terra onde a vida é boa
Morava no verão em sua segunda casinha
Uma garota da cidade selvagem
Meu Deus, que figura era ela
Sempre seus olhos vagavam para o filho do fazendeiro
Da propriedade do outro lado
Para aquele pedaço de natureza sem poluição
Mas ele não a via
Ela era ar para ele
Em seu desespero, ela então escreveu uma canção
Com palavras bem quentes
refr.:
E quando à noite ela respirava um ar fresco
E via o fraco brilho de sua luz noturna
Atrás da cortina do quarto
Ela soltava um suspiro profundo
E com a cabeça um pouco inclinada para cima
Cantava sua canção para ele, para ele
Ei, garoto do campo, boi boi boi
Garoto do campo, eu tô apaixonada por você
Me leva então, me leva então, me leva então pra verde campina
Me faz, me faz, me faz um pouco feliz
Faz isso então, faz isso então, vai, faz um agrado
Mas é, o filho do fazendeiro já estava dormindo
E com o outro ouvido, ele ouvia mal
Então a garota da cidade selvagem cantava para o gato e sua viola
E em sua segunda casinha, ela chorava lágrimas quentes
Pelo durão do fazendeiro com suas mãos calejadas e seu corpo puro
refr.
Sete verões se passaram
E todo esse tempo a garota da cidade selvagem lançava seus olhares
Para a viola do gato
Então, numa tarde quente de domingo, ela viu o filho do fazendeiro
Em seu melhor terno de linho
Se aproximando pelo caminho estreito entre os campos de trigo
E como uma cabra em cima de um caixote de aveia, pensou consigo mesma
Agora ou nunca
Com seus quadris largos, ela bloqueou o caminho
E com a cabeça um pouco inclinada para cima, gritou para ele
Você é exatamente meu tipo, garoto do campo
E eu fiz uma canção pra você
E ela cantou bem na frente dele.