Temps Enrere, Temps Endavant
Temps enrere quan els foners
guaitaven i vetllaven
que cap galera fera
prop de sa Torre d'en Tunis
o es Castell de Capdepera
I aquest tunel des temps
mos ha duït a un present
on lo que compta és rodó
i això no és cap sermó
noltros creim
que esteim en lo cert
empaltat d'árab, jueu i catalá
conjuntura que designa un ser humà
orgullós del lloc on ha nascut
tan de bo pensassin tots igual
I aquest conte no és cap quimera
aquest conte no és cap banalitat
tocam de peus a terra
ningú mos podrà aturar
en es pla de Sant Jordi
els molins no solen voltar
i es seu aspecte sòrdid
ningú no vol considerar
però és que no ho veis
que són mirall d'un passat
romans, jaumes, francesos, borbons
quanta gent,
i aquest ferm illenc
ha tornat més condescent
i aquest ciment
m'anul.la sa ment
paradigma d'actitud
dels insulars
arronsam ses esquenes
i ja ho veurem
no ho entenc
és que no hem quedat en res.
crida més fort
que no te sentim
ferem un esforç
noltros també venim
a transformar aquesta realitat
que m'ofega, m'incomoda, que m'espanta
de gent n'hi ha tanta
que voldria volar
I aquest conte no és cap quimera
aquest conte no és cap banalitat
tot això que hem somiat
volem se faci realitat.
Tempos Passados, Tempos à Frente
Tempos passados quando os ferreiros
observavam e cuidavam
que nenhuma galera chegasse
perto da Torre de Tunis
ou do Castelo de Capdepera
E esse túnel do tempo
nos trouxe a um presente
onde o que importa é redondo
e isso não é nenhum sermão
nós acreditamos
que estamos no certo
misturado de árabe, judeu e catalão
conjuntura que designa um ser humano
orgulhoso do lugar onde nasceu
tomara que todos pensassem igual
E essa história não é nenhuma quimera
e essa história não é nenhuma banalidade
estamos com os pés no chão
ninguém vai nos parar
no plano de Sant Jordi
os moinhos não costumam girar
e seu aspecto sórdido
ninguém quer considerar
mas é que vocês não veem
que são espelho de um passado
romanos, jaimes, franceses, borbonistas
quanta gente,
e esse firme ilhéu
voltou mais condescendente
e esse cimento
anula minha mente
paradigma de atitude
dos insulares
encolhemos os ombros
e já veremos
não entendo
é que não ficamos em nada.
grite mais alto
que não te ouvimos
façamos um esforço
nós também viemos
a transformar essa realidade
que me afoga, me incomoda, que me assusta
de gente há tanta
que gostaria de voar
E essa história não é nenhuma quimera
e essa história não é nenhuma banalidade
tudo isso que sonhamos
queremos que se torne realidade.