Mijn oma
Het was een heel groot huis, voornaam
Een oude dame voor het raam
Zulke mensen zie je vandaag niet meer
En ze was de laatste, 't was m'n oma
Ik zie je nog wuiven en er kwamen duiven
Vlak langs je raam, ze kwamen om eten
Ik hoor je nog roepen, 'k viel van alle stoepen
Dat je al zo oud was kon ik niet weten
Er is een tijd van komen en gaan
Dat zei je altijd
Maar ik kon niet weten dat alles zo heel snel gaat
Er lagen altijd snoepjes klaar
Je droeg zo'n oude kam in 't haar
En je vond de sprookjes zelf uit voor mij
'k Wist niet beter, dat ging nooit voorbij, oma
Hoe je zat te wachten, alleen met je gedachten
Beelden van vroeger of nog van heden
Kleine witte handen die nergens meer belangden
Dan in je schoot, dat zachte verleden
Hoe zou ik worden als het mijn beurt is
Zou ik zo mooi zijn
Maar 'k kan het niet geloven dat alles zo snel gaat
Ik zie je nog wuiven en er kwamen duiven
Vlak langs je raam, ze kwamen om eten
Ik hoor je nog roepen, 'k viel van alle stoepen
Dat je al zo oud was kon ik niet weten
Er is een tijd van komen en gaan
Dat zei je altijd
Maar ik kon niet weten dat alles zo heel snel gaat
Het was een heel groot huis, voornaam
Minha Vó
Era uma casa bem grande, chique
Uma velha senhora na janela
Gente assim não se vê mais hoje em dia
E ela foi a última, era minha avó
Eu ainda te vejo acenando e chegavam pombas
Bem na sua janela, vinham pra comer
Eu ainda ouço você gritando, eu caía de todas as calçadas
Que você já era tão velha eu não podia saber
Há um tempo de vir e ir
Você sempre dizia isso
Mas eu não sabia que tudo passava tão rápido
Sempre tinha docinhos prontos
Você usava um pente velho no cabelo
E você inventava os contos de fadas pra mim
Eu não sabia de nada, isso nunca ia acabar, vovó
Como você ficava esperando, só com seus pensamentos
Imagens do passado ou ainda do presente
Pequenas mãos brancas que não se importavam mais com nada
A não ser no seu colo, aquele passado suave
Como eu seria quando chegasse a minha vez
Eu seria tão bonito
Mas não consigo acreditar que tudo passa tão rápido
Eu ainda te vejo acenando e chegavam pombas
Bem na sua janela, vinham pra comer
Eu ainda ouço você gritando, eu caía de todas as calçadas
Que você já era tão velha eu não podia saber
Há um tempo de vir e ir
Você sempre dizia isso
Mas eu não sabia que tudo passava tão rápido
Era uma casa bem grande, chique
Composição: Ralph Benatar