Radość Najpiękniejszych Lat
To już przedmieścia gorzki smak
Autobus rusza w krótki rejs
Zdyszana biegnę z żartu w żart
Z podróży w podróż, z wiersza w wiersz
I kocham, pragnę, tracę tak
Jakby się chwilą stawał rok
Jak gdyby świat wymykał mi się z rąk
To, co mam
To radość najpiękniejszych lat
To, co mam
To serce, które jeszcze na wszystko stać
To, co mam
To młodość, której nie potrafię kryć
To wiara, że naprawdę umiem żyć, umiem żyć
Już jesień i latawców klucz
A w kinach tyle pustych miejsc
Z niedawnych zdarzeń ścieram kurz
Babiego lata wątłą sieć
Jestem wiatrem, śpiewam wiatr
Jestem łąką, trawy źdźbłem
Jak biały jacht w nieznany płynę dzień
To, co mam
To radość najpiękniejszych lat
To, co mam
To serce, które jeszcze na wszystko stać
To, co mam
To młodość, której nie potrafię kryć
To wiara, że naprawdę umiem żyć, umiem żyć
A Alegria dos Melhores Anos
É o gosto amargo da periferia
O ônibus parte para uma viagem curta
Corro ofegante de piada em piada
De viagem em viagem, de poema em poema
E eu amo, desejo, perco assim
Como se um instante se tornasse um ano
Como se o mundo estivesse escapando das minhas mãos
O que eu tenho
É a alegria dos melhores anos
O que eu tenho
É um coração que ainda aguenta tudo
O que eu tenho
É a juventude que não consigo esconder
É a fé de que realmente sei viver, sei viver
Já é outono e o desfile de pipas
E nos cinemas tantos lugares vazios
Das recentes lembranças, tiro a poeira
A teia frágil do verão tardio
Sou o vento, canto o vento
Sou um campo, um talo de grama
Como um iate branco, navego um dia desconhecido
O que eu tenho
É a alegria dos melhores anos
O que eu tenho
É um coração que ainda aguenta tudo
O que eu tenho
É a juventude que não consigo esconder
É a fé de que realmente sei viver, sei viver
Composição: Jaroslaw Kazimierz Kukulski, Jan Mieczyslaw Kondratowicz, Wojciech Piotr Jagielski