395px

Os Canhões de Navarone

Antònia Font

Es Canons de Navarone

Retumben a les fosques es canons de navarone,
Despatxa cara a cara vito corleone,
Ell dóna sa vida i no la regala, però,
És sa llei ancestral de sicília, lo dolent i lo bo.

Ells se dibuixaven sa ruta
A una zona tosca i difícil,
Homes que se feien preguntes.

Això era un serrant una post,
Se feia sa casa sencera ell tot sol.

Túnels, coliseus, gasoductes,
Gent subordinant es planeta,
Homes que se feien preguntes.
(contrallums a llevant)

Aiguamolls a terres lapones,
Plànols, tiralínies i lupes,
Cuirassats a fleixos de bombes.

Això era un clavant una post,
Se feia sa casa de fusta de nord.

Fondejant a dins sa badia
Un vaixell contàiner de guerra,
Ja comença a fer-se de dia.
(contrallums a llevant)

S'horitzó d'anit va ser lila
I la mar una fulla de plata
Que se feia grossa i petita.
(contrallums a llevant)

Fondejant a dins sa badia
Un vaixell contàiner de guerra,
Ja comença a fer-se de dia.

Retumben a les fosques es canons de navarone,
Despatxa cara a cara vito corleone,
Ell dóna sa vida i no la regala, però,
És sa llei ancestral de sicília, lo dolent i lo bo.

Os Canhões de Navarone

Retumbam nas sombras os canhões de navarone,
Encontro cara a cara com Vito Corleone,
Ele dá a vida e não a entrega, mas,
É a lei ancestral da Sicília, o bom e o ruim.

Eles traçavam a rota
Para uma área áspera e difícil,
Homens que se faziam perguntas.

Isso era um serralheiro, uma postagem,
Ele construía a casa inteira sozinho.

Túneis, coliseus, gasodutos,
Gente subordinando o planeta,
Homens que se faziam perguntas.
(contraluz a leste)

Pântanos em terras lapônicas,
Mapas, réguas e lupas,
Couraçados em explosões de bombas.

Isso era um cravador, uma postagem,
Ele construía a casa de madeira do norte.

Ancorando na baía
Um navio cargueiro de guerra,
Já começa a clarear o dia.
(contraluz a leste)

O horizonte da noite foi lilás
E o mar uma folha de prata
Que ia ficando grande e pequena.
(contraluz a leste)

Ancorando na baía
Um navio cargueiro de guerra,
Já começa a clarear o dia.

Retumbam nas sombras os canhões de navarone,
Encontro cara a cara com Vito Corleone,
Ele dá a vida e não a entrega, mas,
É a lei ancestral da Sicília, o bom e o ruim.

Composição: Joan Miquel Oliver