Atlantti
Pitäisikö jäädä ja samalla lähteä
Myydä asunto ja matkat kävellä
Kun maisemat tänään muistuttaa eilistä
Ja kiire on aistina yksi viidestä
Katukuvasta voi ne ihmiset poimia
Kahdeksasta neljään, vie vahvankin voimia
Jos kaikki piirretään samoilla kaavoilla
Ja aamulla päivä näkyy jo kahtena
Vaikka päällä atlantin
Tai poluilla pyhän tunturin
Jos etsin, löydänkö kodin?
Keitä kadulla tapaan iltaisin
Kuka vastaa, keneltä kysyisin?
Milloin perille pääsisin?
Minne teen kodin
Sieltä en tahtoisi en takaisin
Tahdon askeleistani jättää jälkiä
Enemmän ehtiä nauraa kuin itkeä
Ja sitoa yhteen niitä onnen nauhoja
Pidemmäksi kuin osiensa summa
Vaikka päällä atlantin...
Kiire saa aikaan levottomuuden
Joka kyseenalaistaa onnellisuuden
Voiko ympyrään vaihtaa määränpään uuden?
Atlântico
Deveria ficar e ao mesmo tempo ir
Vender o apê e caminhar sem fim
Quando as paisagens hoje lembram o dia anterior
E a pressa é uma sensação entre cinco
Na rua, posso ver as pessoas
Das oito às quatro, isso drena até os fortes
Se tudo for desenhado com os mesmos moldes
E de manhã o dia já aparece em dobro
Mesmo em cima do atlântico
Ou nas trilhas da montanha sagrada
Se eu procurar, encontrarei um lar?
Quem eu encontro na rua à noite?
Quem responde, de quem eu perguntaria?
Quando eu chegaria ao destino?
Onde eu faria meu lar
De onde eu não queria voltar
Quero deixar marcas com meus passos
Rir mais do que chorar, isso é o que eu quero
E amarrar juntos os laços da felicidade
Mais longe do que a soma das partes
Mesmo em cima do atlântico...
A pressa gera inquietação
Que questiona a felicidade
É possível trocar o destino por um novo?
Composição: A. Riihimäki / A. Tuisku