D'aquí no em moc
Tot el món que veig al davant
em sembla un cristo acollonant
d'idees amb interrogant
que deixo aquí penjant.
Vaig fent l'orni, vaig esperant
davant la porta del futur restant
i ociós m'entretinc saludant
la gent que vaig trobant.
I perseverant
vaig romancejant
mentre estic rumiant
què vull ser de gran.
La gent que tenia al voltant
amb la qual havia dubtat tant
no sé com ni sé ben bé quan
han anat entrant.
Palplantat al pedrís d'un edifici gris...
(ep, un incís, això és una altra cançó. Si continuem així
el pinto d'un altre color, colló!)
Deia que em trobava davant la porta d'entrada de la
vida preparada que sí, que la faig jo, que me l'he
buscada però, en acabat, i si no em convenç? I si me
n'emprenyo? I si quan arribo no m'agrada la troballa?
Calla, calla!
Mentre faci aquest solet
i m'escalfi així la cara,
mentre no s'aixequi el fred
no penso entrar pas encara.
Clapant com un soc
o dormint ben poc,
esgotant l'estoc,
encetant un joc,
conservant el roc,
barrinant badoc,
saturant el bloc,
resseguint el lloc,
fent un altre toc,
o apuntant-me el broc,
encenent el foc,
provocant el xoc:
jo d'aquí no em moc.
Daqui eu não saio
Todo o mundo que vejo à frente
me parece um caos impressionante
com ideias que ficam no ar
que deixo aqui penduradas.
Vou fazendo de conta, vou esperando
na porta do futuro que está por vir
e ocioso me distraio cumprimentando
a galera que vou encontrando.
E perseverante
vou flertando
enquanto estou pensando
no que quero ser quando crescer.
As pessoas que estavam ao meu redor
com quem eu duvidei tanto
não sei como nem sei bem quando
foram entrando.
Parado na calçada de um prédio cinza...
(ei, um parêntese, isso é outra música. Se continuarmos assim
vou pintar de outra cor, caramba!)
Dizia que me encontrava na porta de entrada da
vida preparada que sim, que sou eu quem faz, que eu a
procurei, mas, no final, e se não me convencer? E se eu
me irritar? E se quando chego não gosto do que encontro?
Cala a boca, cala a boca!
Enquanto eu sentir esse sol
que me esquenta assim o rosto,
enquanto o frio não levantar
não penso em entrar ainda.
Batendo como um doido
ou dormindo bem pouco,
esgotando o estoque,
começando um jogo,
conservando a rocha,
martelando à toa,
saturando o bloco,
seguindo o lugar,
fazendo outro toque,
ou anotando a boca,
acendendo o fogo,
provocando o choque:
eu daqui não saio.