Pytonplace
De zon begint onder te gaan terwijl de kilometers
onder m'n voeten wegvreten
En de wereld doet rose aan onder de rooie bal
die de wolken heeft gespleten
En de kleuren beduiden het eind van de dag
Dat ik het toch allemaal beleven mag
Maar in het pytonplace van Drenthe
vergeet men ieder jaar de lente
En de zaaleigenares bied mij kalmeringspillen aan
En de dorpsmeisjes zijn quasi preuts en deugdzaam
Maar synthetisch worden zal ik nooit
Ookal is dat bij de plastichordebijna voltooid
De bloemen breken weer door het laatste ijs
van dit jaar, 't gaat dooien
En de mensen lachen hartelijk
omdat ze deze winter weer hebben zitten klooien
Want de zonnestralen boven de
planeet maken de smalste steegjes breed
En de turken zitten al buiten
met hun hebben, hun houwe en duiten
En de mensen die sjouwen met bomen en grond
Alsoof die barre winter niet meer bestond
En voor een paar maanden vergeet men de wintertijd
Die zo'n vreemde invloed heeft op onze vlijt
In de herfst sterven dertig procent
meer mensen dan in de andere jaargetijden
En tegelijk met de lente de beste tijd
Om de geest van het tijdelijk leed te bevrijden
Want als de zon hoog aan de hemel staat
draagt moeder aaarde haar feestgewaad
En zo wil ik afscheid nemen,
laat mij een goeie herinnering meenemen
Van de tijdelijk dolen langs het groen en de zee
En al die heerlijke gevoelens die neem ik dan mee
En misschien kan ik er ergens nog wel wat mee doen
Mits ik het leven nog eens over zou moeten doen
De kinderen verdwijnen langzaam maar zeker
Om plaats te maken voor tienjarige volwassenen
Wat zijn ze beangstigend beleerd
met overbodige feiten
Terwijl ze de wijsheid verbrassen
Nee ze zullen moeten vechten
voor een relaxed bestaan
Willen ze niet op veertigjarige leeftijd ondergaan
Want bij mij uit de klas ken ik leeftijdgenoten
Die nu al plaats gemaakt hebben voor de groene zoden
En dat is toch wel vroeg of het echt nodig is
Betwijfel ik ten zeerste, het is een groot gemis
Aan inzicht hoever je als mens kunt gaan
Leer je dat niet op tijd, ga je er voor je tijd aan
Maar elk jaar als de lente ons verrast
Wordt het weer tijd om over een tripje te gaan denken
Omdat we de natuur wel eens mogen laten weten
Wat voor aandacht we aan har schenken
En op de drassige paden van de Peel
ervinden wij het leefgareel
Dat reeds zolang werd vergeten de mensen
hebben het niet geweten
Dat met alles wat ze hebben ongelukkiger zijn
Dan de Indiers zonder spadde,
daardoor zijn z'n zorgen klein
Er is geen zinnig woord te zeggen
over het westers patroon
Wat men ons gelaten heeft is
ontstellend weinig maar schoon
Lugar de Python
O sol começa a se pôr enquanto os quilômetros
se desfazem sob meus pés
E o mundo se pinta de rosa sob a bola vermelha
que fendeu as nuvens
E as cores significam o fim do dia
Que eu ainda posso vivenciar
Mas no lugar de python de Drenthe
esquecem a primavera todo ano
E a dona do salão me oferece calmantes
E as garotas da vila são quase pudicas e recatadas
Mas eu nunca vou me tornar sintético
Mesmo que isso esteja quase completo no plastichorde
As flores rompem o último gelo
deste ano, está começando a derreter
E as pessoas riem de coração
porque passaram o inverno se enrolando
Pois os raios de sol sobre o
planeta alargam os becos mais estreitos
E os turcos já estão lá fora
com suas posses, suas ferramentas e moedas
E as pessoas carregam árvores e terra
Como se aquele inverno rigoroso não existisse mais
E por alguns meses esquecem o horário de inverno
Que tem uma influência estranha sobre nosso trabalho
No outono, morrem trinta por cento
mais pessoas do que nas outras estações
E junto com a primavera, é a melhor época
Para libertar o espírito da dor passageira
Porque quando o sol está alto no céu
mãe Terra veste seu traje festivo
E assim quero me despedir,
me deixe levar uma boa lembrança
Das andanças temporárias pelo verde e pelo mar
E todos aqueles sentimentos maravilhosos que levo comigo
E talvez eu ainda possa fazer algo com isso
Se eu tiver que viver a vida de novo
As crianças desaparecem lenta mas seguramente
Para dar lugar a adultos de dez anos
Como eles são assustadoramente bem-educados
com fatos desnecessários
Enquanto desperdiçam a sabedoria
Não, eles terão que lutar
por uma vida tranquila
Se não quiserem sucumbir aos quarenta anos
Porque da minha turma conheço colegas
Que já fizeram espaço para o gramado verde
E isso é realmente cedo ou se é necessário
Eu duvido muito, é uma grande perda
De percepção de até onde um ser humano pode ir
Se você não aprende a tempo, vai embora antes da hora
Mas todo ano, quando a primavera nos surpreende
É hora de pensar em uma viagem
Porque devemos deixar a natureza saber
Que tipo de atenção damos a ela
E nos caminhos lamacentos da Peel
encontramos o modo de viver
Que foi esquecido há tanto tempo, as pessoas
não sabiam disso
Que com tudo o que têm, são mais infelizes
Do que os índios sem pá
por isso suas preocupações são pequenas
Não há palavras sensatas a dizer
sobre o padrão ocidental
O que nos deixaram é
incrivelmente pouco, mas bonito