Nú Gleymist Ég
Hnepptur í nauð er vindar kalla
lokast af með sjálfum mér
er fárviðri herjar fjörðinn minn
Fastur í helli enginn heyrir
hrópa en einskins verð ég var
finn hvergi leið um göngin dimm
Held kyrru fyrir
er sorg ber á dyr
Hörfa undan frostinu gráa
Vona að sárum verði hlíft
við skriðum af fjallinu háa
Útaf lognast, kvöldið kveður
langþreyttur hvíldar sofna ég
Hrekk aftur upp við brest
Er nóttina lengir versnar veður
dagurinn sem aldrei varð
Um eilífð lokast göngin
ég kemst aldrei héðan út
Held kyrru fyrir
er sorg ber á dyr
Hörfa undan frostinu gráa
Vona að sárum verði hlíft
við skriðum af fjallinu háa
vikingur
Agora eu Forgotten
Hnepptur em perigo chamar os ventos
fechado por mim mesmo
a tempestade fazendo fiorde guerra meu
Preso em uma caverna ninguém ouve
gritar, mas nada que eu era
encontrar nenhuma maneira de túnel escuro
Manteve-se
a dor é a porta
Retire-se da geada cinza
Espero que as feridas vão ser poupados
por deslizamentos de terra desde o alto da montanha
Porque passando, a noite chama
langþreyttur resto eu durmo
Volta honesto até a deficiência
É tempo noite mais pior
dia em que nunca foi
Para túnel já fechado
Eu nunca sair daqui
Manteve-se
a dor é a porta
Retire-se da geada cinza
Espero que as feridas vão ser poupados
por deslizamentos de terra desde o alto da montanha
Sheffield