Het Paaslied
In een visioen van storm, omringd door eenzaamheid
Zag ik Golgotha, waar 't kruis de hemel tartte
En God verhief zich in zijn majesteit
En aan zijn voeten lag zijn moeder vol van smarten
Toen sprak hij: "Vrouw, het is genoeg geweest
Daar kunt u verder ook niks aan veranderen
En in uw handen, Heer, beveel ik mijnen geest
Ween niet om mij, mevrouw, maar om uzelf en de anderen"
Toen zag ik ver van daar een jong soldaat op wacht
Een kind nog haast, wanhopig en verlaten
Ver van zijn moeder, tot hij in de koude nacht
Haar stem, die zacht zijn naam riep, dacht te horen
In een gezicht verscheen zijn moeder daar aan hem
Zo stralend, heel dicht bij, maar toch van verre
Hij kon niet spreken en de wind verwoei zijn stem
Ze zag er jonger uit en droeg een krans van sterren
Zij streelde zacht zijn jonge nek en blonde haar
Bood hem haar borsten en nam hem in haar armen
En toen pas wist hij wie zij was, herkende haar
Die hem in duisternis en dood daar kwam verwarmen
Het was zo lief, zoals hij bij haar lag
Zij, de glorierijke, onbevlekt ontvangen
Totdat het gloren van de ongeboren dag
Een zachte blos gaf aan zijn bleke dode wangen
A Canção da Páscoa
Em uma visão de tempestade, cercado pela solidão
Vi Golgotha, onde a cruz desafiava o céu
E Deus se ergueu em sua majestade
E aos seus pés estava sua mãe cheia de dores
Então ele falou: "Mulher, já basta
Não há mais nada que você possa fazer
E em suas mãos, Senhor, entrego meu espírito
Não chore por mim, senhora, mas por você e pelos outros"
Então vi de longe um jovem soldado de guarda
Ainda quase uma criança, desesperado e abandonado
Longe de sua mãe, até que na fria noite
Pensou ouvir sua voz, chamando seu nome suavemente
Em um rosto, sua mãe apareceu para ele
Tão radiante, bem perto, mas ainda distante
Ele não conseguia falar e o vento levou sua voz
Ela parecia mais jovem e usava uma coroa de estrelas
Ela acariciou suavemente seu jovem pescoço e cabelo loiro
Ofereceu-lhe seus seios e o abraçou
E só então ele soube quem ela era, a reconheceu
Aquela que veio aquecê-lo na escuridão e na morte
Era tão doce, como ele estava ali com ela
Ela, a gloriosa, concebida sem pecado
Até que o brilho do dia não nascido
Deu um suave rubor às suas pálidas bochechas mortas