Misstap
Een avond in november, met vlagen koude regen
In rails en natte straten glom het neonlicht
Ik reed doelloos rond, geen plaats om te parkeren
En in 't cafe geen enkel echt bekend gezicht
Je zei dat je verrast was dat ik je op kwam zoeken
Het is hier niet veranderd en het ziet er hier echt goed uit
Je praatte wat nerveus en zette haastig koffie
En ik dacht terug aan vroeger, aan de warmte van je huid
Ik hoorde je van alles over iedereen vertellen
We luisterden en praatten en draaiden er omheen
Je wist waarvoor ik kwam, ik zag het aan je ogen
We dachten allebei aan hoe het zijn zou, zo meteen
Je wist je niet goed raad maar je kon het niet verbergen
Ik zei dat je heel fijn was en je schoof bij me vandaan
Je deed het niet uit onwil, maar uit angst voor oude wonden
Uit angst dat ze door warmte weer open zouden gaan
Misschien deed je het wel omdat je bang was voor een afscheid
Als het morgen weer voorbij zou zijn en jij weer achterbleef
Dus ik zei dat ik moest gaan en ik zei: "Het was gezellig."
Je lachte bijna opgelucht en je keek me peinzend na
En buiten in de auto bleef ik nog zitten kijken
Hoe achter de gordijnen van de flat het licht verdween
En we waren in de armen van het nameloze donker
Allebei ons zelf weer en allebei alleen
Desapego
Uma noite em novembro, com rajadas de chuva fria
Nas trilhas e ruas molhadas brilhava a luz de néon
Eu rodava sem rumo, sem lugar pra estacionar
E no café, nenhum rosto realmente conhecido
Você disse que ficou surpresa por eu ter vindo te procurar
Aqui não mudou nada e tá tudo realmente bonito
Você falava um pouco nervosa e preparava o café rápido
E eu lembrava do passado, da maciez da sua pele
Eu te ouvi contar tudo sobre todo mundo
Nós ouvimos e conversamos e ficamos em volta
Você sabia por que eu estava ali, eu vi nos seus olhos
Nós dois pensávamos em como seria, logo mais
Você não sabia como agir, mas não conseguia esconder
Eu disse que você era incrível e você se afastou de mim
Você não fez isso por mal, mas por medo de velhas feridas
Por medo de que a calorosa lembrança as reabrisse
Talvez você tenha feito isso porque tinha medo de uma despedida
Se amanhã tudo acabasse e você ficasse pra trás
Então eu disse que precisava ir e falei: "Foi bom."
Você sorriu quase aliviada e me olhou pensativa
E lá fora, no carro, eu fiquei só observando
Como atrás das cortinas do prédio a luz se apagava
E estávamos nos braços da escuridão sem nome
Nós dois de volta a nós mesmos e ambos sozinhos