Tegen beter weten in
Ik was klein en ons tuintje was de wereld
Een zandbak met een schutting eromheen
Wat erachter was, dat mocht ik zelf verzinnen
Een grote tuin vol bloemen en een zon die altijd scheen
En dat bleef zo, al ontdekte ik ook later
Dat er niets was, dan wat onkruid en wat puin
Want de werkelijkheid heeft immers niets te maken
Met die zelfbedachte echte bloementuin
Van de wereld was die schutting wel het einde
Van mijn eigen wereld was hij het begin
En daar bleef ik in geloven
Tegen beter weten in
Op het lyceum zat ik jarenlang gevangen
Als een vreemde vage vlinder in de klas
In mijn dagboek schreef ik wilde toekomstdromen
Want na het eindexamen begon het leven pas
En al liep ik later eenzaam vele blauwtjes
Ergens op een koude kamer in de stad
Ik wist zeker: morgen zou het echt beginnen
Het grootse leven dat ik voor me had
Het van vroeger was vandaag altijd het einde
Van iets beters en iets nieuws steeds het begin
En daar bleef ik in geloven
Tegen beter weten in
En zo kwam ik steeds bij weer een nieuwe schutting
Met daarachter weer een ander paradijs
En steeds bleek dat weer een veld vol distels
En zo werd ik langzaam ouder en heel erg langzaam wijs
Maar al ben ik dan toch wat men noemt volwassen
En schuttingen, daar kijk ik overheen
Wanneer ze zeggen: eens wordt alles anders
En eens, dan worden alle mensen een
En er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dat zal ik dan onmiddellijk geloven
Tegen beter weten in
Er is geen einde aan het laatste einde
Er is alleen een eeuwig nieuw begin
Dat zal ik altijd wel geloven
Tegen beter weten in
Tegen beter weten in
Tegen beter weten in
Tegen beter weten in
Contra a Própria Sabedoria
Eu era pequeno e nosso quintal era o mundo
Um parquinho cercado por uma grade
O que havia atrás, eu podia imaginar
Um grande jardim cheio de flores e um sol que sempre brilhava
E assim ficou, mesmo que eu descobrisse depois
Que não havia nada, só mato e entulho
Porque a realidade não tem nada a ver
Com aquele jardim de flores que eu inventei
Para o mundo, aquela cerca era o fim
Para o meu próprio mundo, era o começo
E eu continuei acreditando
Contra a própria sabedoria
No colégio, fiquei preso por anos
Como uma estranha e vaga borboleta na sala
No meu diário, escrevi sonhos malucos de futuro
Porque depois da formatura a vida realmente começava
E mesmo que mais tarde eu tenha passado por muitos perrengues
Em algum lugar em um quarto frio na cidade
Eu tinha certeza: amanhã tudo ia começar de verdade
A grande vida que eu tinha pela frente
O que era do passado sempre era o fim
De algo melhor e algo novo sempre o começo
E eu continuei acreditando
Contra a própria sabedoria
E assim eu sempre chegava a mais uma nova cerca
Com outro paraíso atrás dela
E sempre se mostrava um campo cheio de cardos
E assim fui envelhecendo devagar e aprendendo bem devagar
Mas mesmo que eu seja o que chamam de adulto
E cercas, eu olho por cima
Quando dizem: um dia tudo vai mudar
E um dia, todos vão se tornar um só
E não há fim para o último fim
Há apenas um eterno novo começo
Isso eu vou acreditar imediatamente
Contra a própria sabedoria
Não há fim para o último fim
Há apenas um eterno novo começo
Isso eu sempre vou acreditar
Contra a própria sabedoria
Contra a própria sabedoria
Contra a própria sabedoria
Contra a própria sabedoria