Miklabæjar-Sólveig
Vetrarmyrkur lá um sveitir
Vindur barði Miklabæ
Sólveig bar sitt böl í brjósti
Beisk var hennar ævileið
Oddur þjónaði við kirkju
Ástin varð að þungri raun
Mannamál og meinlegir dómar
Mörkuðu hennar æviskeið
Septembernóttin sökk í sortann
Svartviðri gekk yfir tún
Sólveig hvarf frá bæ og byggð
Síðan sást hún aldrei meir
Leitað var um mó og mela
Mýrar, gil og grýtta slóð
Hvorki fundust lík né leiði
Leyndin ein við tímann stóð
Miklabæjar-Sólveig
Hvert lá leið þín þessa nótt?
Miklabæjar-Sólveig
Hvað varð hulið, hvað fór hljótt?
Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Enginn þekkti hinstu slóð
Konan hvarf úr heimi manna
Sögnin ein varðveitti hana
Sagnir færðu hana að veginum
Föla þar í vetrarkvöld
þar sem Oddur reið till bæjar
Óttinn festi þar sitt veld
Örlög hennar enginn þekkti
Engin slóð varð mönnum ljós
Árin ófu ugg úr sögnum
Óvissan varð þeirra rót
Þegar Oddur fannst þar látinn
Fékk sú saga aukið vald
Gamall uggur gróf sér dýpra
Festi rætur, varð að arf
Hefnd var eignuð horfinni konu
Hennar sök varð sögð sem sönn
Konan vék úr minni manna
Vofan tók þar hennar sess
Miklabæjar-Sólveig
Hvert lá leið þín þessa nótt?
Miklabæjar-Sólveig
Hvað varð hulið, hvað fór hljótt?
Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Enginn þekkti hinstu slóð
Konan hvarf úr heimi manna
Sögnin ein varðveitti hana
Árin hlóðu sögn a sögu
Samt var konan sjálf a braut
Fólkið mundi vofuna betur
Heldur en hennar jarðnesk þraut
Óttinn eignaðist sitt líf
Orðrómurinn varð að dómi
Sólveig hvarf, en sagan lifði
Seig í skagfirskum rómi
Miklabæjar-Sólveig
Enn er spurt um þessa nótt
Miklabæjar-Sólveig
Örlög þín fóru með þér hljótt
Gröf þín fannst ei, gáta stóð
Glataðist þín hinsta slóð
Kona hvarf í Skagafirði
Vofan varð það sem eftir var
Sólveig de Miklabær
A escuridão do inverno caiu nas regiões
O vento açoitou Miklabær
Sólveig guardava sua dor no peito
Amarga era sua trajetória
Oddur servia na igreja
O amor se tornou uma pesada realidade
Palavras de homens e julgamentos cruéis
Marcaram seu caminho de vida
A noite de setembro mergulhou na escuridão
Uma tempestade negra passou pelo campo
Sólveig desapareceu da aldeia e da vida
Desde então, nunca mais foi vista
Procuraram por vales e colinas
Pântanos, ravinas e trilhas pedregosas
Nem corpos nem rastros foram encontrados
Apenas o mistério ficou com o tempo
Sólveig de Miklabær
Para onde foi seu caminho naquela noite?
Sólveig de Miklabær
O que ficou oculto, o que se calou?
Sua sepultura não foi encontrada, o enigma persistiu
Ninguém conhecia seu último caminho
A mulher desapareceu do mundo dos homens
A história sozinha a preservou
As lendas a trouxeram para a estrada
Oculta ali em uma noite de inverno
Onde Oddur cavalgava em direção à aldeia
O medo se estabeleceu ali como um rei
Ninguém conhecia seu destino
Nenhuma trilha se tornou clara para os homens
Os anos teceram temor a partir das histórias
A incerteza se tornou suas raízes
Quando Oddur foi encontrado morto
Essa história ganhou mais poder
Um velho temor se aprofundou
Firmou raízes, tornou-se herança
A vingança foi atribuída à mulher desaparecida
Sua culpa foi contada como verdadeira
A mulher saiu da memória dos homens
A sombra tomou seu lugar
Sólveig de Miklabær
Para onde foi seu caminho naquela noite?
Sólveig de Miklabær
O que ficou oculto, o que se calou?
Sua sepultura não foi encontrada, o enigma persistiu
Ninguém conhecia seu último caminho
A mulher desapareceu do mundo dos homens
A história sozinha a preservou
Os anos acumularam histórias sobre histórias
Ainda assim, a mulher mesma estava perdida
O povo lembrava mais da sombra
Do que de sua luta terrena
O medo ganhou vida própria
O boato se tornou um julgamento
Sólveig desapareceu, mas a história viveu
Persistiu na tradição de Skagafjörður
Sólveig de Miklabær
Ainda se pergunta sobre aquela noite
Sólveig de Miklabær
Seu destino se foi com você em silêncio
Sua sepultura não foi encontrada, o enigma persistiu
Perdeu-se seu último caminho
A mulher desapareceu em Skagafjörður
A sombra se tornou o que restou