Az Idõ Fogságában
Ahogyan élek - peregnek a percek
Pár homokszem - mit sem ér
De gyûlnek, s amint telnek az évek
Súlyuk duplán nehéz
Mert a szemekben - ott van a mélyben
Önmaga, s ami lehetett volna
Mint magzat, mi emberlét helyett
Elvetélt
Az idõ az úr - a végtelen
Örökkön sodra emészt
Spirálján úszunk, s a végén
Önmagába tér
Vár-e megsemmisülés
Vagy öröklét
Megtörtént a jövõ-e már
Vagy csak a múlt, mit még
Formálunk kezeink közt
Hogy adja, amit mutatni kész
E fikarcnyi létben
Nem szûnik a törekvés
Kiégett örömök híján
Kutatjuk, mi izgat még
Tördeljük titkok zárát
Átélnénk más varázsát
Csak az idõt elüssük végre
Mit ránkszabott az ég
Na Prisão do Tempo
Assim que eu vivo - os minutos passam
Um punhado de areia - não vale nada
Mas eles se acumulam, e à medida que os anos passam
Seu peso é duplamente pesado
Pois nos olhos - lá no fundo
Está o eu, e o que poderia ter sido
Como um feto, que em vez de ser humano
Foi abortado
O tempo é o senhor - o infinito
Eternamente sua corrente consome
Navegamos em sua espiral, e no final
Retornamos a nós mesmos
A espera é pela aniquilação
Ou pela eternidade
O futuro já aconteceu?
Ou é apenas o passado, que ainda
Moldamos entre nossas mãos
Para dar o que estamos prontos a mostrar
Nesta existência minúscula
A busca não cessa
Na falta de alegrias queimadas
Procuramos o que ainda nos excita
Desvendamos o cadeado dos segredos
Viveríamos a magia do outro
Só para finalmente passar o tempo
Que o céu nos impôs