Mustamaa
Seison keskellä kinosten
näen ylläni pimeyden
suloisen pimeyden
Lennän siivillä korpin
yli kylmän pohjolan
allani kiiltää jäinen vuori
tuo vuori Tuonelan...
Henget heräävät unestaan
tumman metsän varjoista
henget, nuo petojen valtiaat
metsien kuninkaat...
Kävelen polkua sumuista
ohi laaksojen muinaisten
tuo polku on ikuinen
sieluni tyhjyyden
Se vie minut ikuiseen kadotukseen
elämään tuonpuoleiseen
siellä kohtaan herrani
hän ottaa sieluni
Vaellan yli järven jäisen
etsien tietä takaisin
järvi sulaa jäljessäni
en pääse enää palaamaan
tuohon maailmaan ikuiseen
Katson kauas horisonttiin
näen korpin palaavan
en päässyt enää matkaan sen
jään siis tänne ainiaan...
En tunne enää kylmyyttä
jäätävien tuulien
kuolema on lähelläni
ainiaan
Terra Sombria
No meio da tempestade
vejo acima de mim a escuridão
uma doce escuridão
Voo com asas de corvo
sobre o frio do norte
sob mim brilha uma montanha gelada
essa montanha é de Tuonela...
Os espíritos despertam de seu sono
das sombras da floresta escura
os espíritos, senhores das feras
reis das florestas...
Caminho por um caminho nebuloso
passando pelos vales antigos
esse caminho é eterno
o vazio da minha alma
Ele me leva à perdição eterna
à vida do outro lado
lá encontro meu senhor
ele toma minha alma
Vagueio sobre o lago congelado
procurando o caminho de volta
o lago derrete atrás de mim
não posso mais voltar
para aquele mundo eterno
Olho longe no horizonte
vejo o corvo voltando
não consegui mais acompanhá-lo
então fico aqui para sempre...
Não sinto mais o frio
dos ventos gélidos
a morte está perto de mim
para sempre.