Da ne bješe Nikšićana
Тамо поред плавог мора, борила се Црна Гора
Tamo pored plavog mora, borila se Crna Gora
Кад је било стани пани, стиzали су Никшићани
Kad je bilo stani pani, stizali su Nikšićani
Када оно борба поче код Гораждa и код Фоче
Kada ono borba poče kod Goražda i kod Foče
Реци сестро, горска вило, како ли је тамо било
Reci sestro, gorska vilo, kako li je tamo bilo
И по киши и по блату, Дубровнику и Цавтату
I po kiši i po blatu, Dubrovniku i Cavtatu
И Конавли и Чилипи, Црногорци кад зашкрипи
I Konavli i Čilipi, Crnogorci kad zaškripi
Да не бјеше Никшићана и момака из Берана
Da ne bješe Nikšićana i momaka iz Berana
Увело би наше цвијеће код Требиња и Билеће
Uvelo bi naše cvijeće kod Trebinja i Bileće
Да не бјеше див-јунака са Ловћена и Жабљака
Da ne bješe div-junaka sa Lovćena i Žabljaka
По гранама пало инје, ајмо браћо на Цетиње
Po granama palo inje, ajmo braćo na Cetinje
Колашинци моји мили, јуначине вазда били
Kolašinci moji mili, junačine vazda bili
Ђе најлепша свиће зора, тамо испод Дурмитора
Đe najlepša sviće zora, tamo ispod Durmitora
Se Não Fossem os de Nikšić
Lá perto do mar azul, Montenegro lutou
Quando estava difícil, os de Nikšič vieram
Quando a luta começou, próximo à Goražde e Foča
Diga irmã da montanha, como foi por lá?
Na chuva e na lama, em Dubrovnik e Cavtat
Em Konavla e Čilipa, como estavam os montenegrinos?
Se não fossem os de Nikšić e aqueles de Beran
Nossas flores murchariam em Trebinje e Bileća
Se os heróis não estivessem lá, de Lovćen e Žabljak
A neve cai nos galhos, vamos irmãos à Cetinje
Meus caros de Kolašin, sempre foram guerreiros
Onde o amanhecer é mais belo, lá perto de Durmitor