395px

Touro Negro

Bann

Schwarze Bulle

Im Palast aus Wachs
"Summis desiderantes affectibus,
Prout pastoralis sollicitudinis cura requirit,
Ut fides catholica nostris potissime temporibus
Ubique augeatur et floreat ac omnis haeretica
Pravitas de finibus fidelium procul pellatur

Es libenter declaramus ac etiam de novo
Concedimus per quae hujusmodi pium desiderium
Nostrum votivum sortiatur effectum;
Cunctisque propterea, per nostrae operationis ministerium,
Quasi per providi operationis saeculum
Erroribus exstirpatis, eiusdem fidei zelus et
Observantia in ipsorum corda fidelium fortium imprimatur."

In stummen Zügen wohnet Würde,
Hart' Antlitz malt Vierfaltigkeit,
Von Gottes Gnaden todgeweiht
Zu unerträglich heil'ger Bürde
Wo Litanei der Liturgie
Lethargie ins Herz gepflanzt,
Sich Lüge hinter Prunk verschanzt

Sprießt der Keim der Simonie
Kathedra Petri fasst den Leib
Leblos von Ferula gestützt.
Durch die Fenster San Giovannis
Quält sich kalt gestäubtes Licht
Gleißend schlägt es sein Gesicht,
Doch schwarzer Schatten nicht zerbricht

Häutig grau schimmernde Hände
Knöchrig zum Gebet verschränkt,
Das schmale kronbestohl'ne Haupt
Auf krankend schmächtig' Brust gesenkt
Ist jeglich' Zweifel flugs verdrängt,
Verachtung hoher Herr geschenkt.

Dem's an Mut und Macht gebricht,
Ist Leben wertverdrehtes Gut,
Labt sich an wertlos' Knaben Blut,
Fürchtet nichts wie's Weltgericht
Den Dekalog des Throns enthoben,
Instytor Recht auf Mord verlieh'n,
Sich keines Unrechts je gezieh'n,
Æschatologia Halt geboten

Gier und Geifer nach Ewigleben;
List und Tücke schafft Tausendtod
Obschon tausend Weber weben,
Das Segel weht am Totenboot
Und Gott sprach: Es werde Licht!
Doch das Licht ertrug ihn nicht.
So sprach das Licht: Es werde Nacht!
Und Finsternis ward jäh entfacht.

Touro Negro

No palácio de cera
"Desejos supremos, afetos,
Como a preocupação pastoral exige,
Para que a fé católica, em nossos tempos,
Cresça e floresça em todo lugar e toda heresia
Seja afastada das fronteiras dos fiéis.

Declaramos com prazer e também de novo
Concedemos para que esse desejo piedoso
Tenha efeito em nossas preces;
E assim, por meio do nosso ministério,
Como por meio da providência do século
Erradicar os erros, o zelo da mesma fé e
A observância se imprima nos corações dos fiéis fortes."

Em trens silenciosos habita a dignidade,
Rosto duro pinta a diversidade,
De graça de Deus, condenado à morte
Para um fardo sagrado insuportável
Onde a liturgia da litania
Planta a letargia no coração,
A mentira se esconde atrás do esplendor.

Brota a semente da simonia
A cátedra de Pedro sustenta o corpo
Sem vida, apoiado pelo bastão.
Pelas janelas de São João
Luz fria e empoeirada se debate
Brilhante, atinge seu rosto,
Mas a sombra negra não se quebra.

Mãos cinzentas e brilhantes hoje
Entrelaçadas em oração,
A cabeça estreita, roubada da coroa
Inclina-se sobre o peito doente e magro
Todo e qualquer dúvida é rapidamente afastada,
Desprezo ao alto Senhor é concedido.

Aquele que falta coragem e poder,
A vida é um bem distorcido,
Se alimenta do sangue de meninos sem valor,
Nada teme além do juízo final
O Decálogo do trono foi retirado,
O instrutor deu direito ao assassinato,
Nunca se envergonhou de nenhum erro,
A escatologia impôs limites.

Cobiça e veneno por vida eterna;
Astúcia e malícia criam mil mortes
Embora mil tecelões teçam,
A vela sopra no barco dos mortos
E Deus disse: Haja luz!
Mas a luz não o suportou.
Assim falou a luz: Haja noite!
E a escuridão foi acesa de repente.

Composição: