Het Schuurtje
Ik zie hem nog zo voor me, die mooie ouwe man
Zoals hij daar stond te klussen; hele dagen, al die uren
Opa leefde in z'n schuurtje als hij nieuwe dingen uitvond
Zonder dat men het hem voordeed, hij maakte er het mooiste van
Als ik de beitels nu nog vastpak, waarmee ik hem ooit nog zag werken
Voel ik de kracht weer van z'n vuisten en van z'n zware ruwe hand
Als we bij hem kwamen buurten, snuffelend in zijn domein
Voel ik de draai weer om m'n oren, want ik was soms wel een lastpak
Z'n manen werden grijzer, z'n handen werden zachter
Maar hij was nog vaak te vinden op die eigen stille plek
Waar hij kon schuilen voor m'n oma, voor de kamer vol visite
De tantes netjes in de suite, en hij werd alleen maar wijzer
In een nisje op de vliering staat nog steeds het kinderfietsje
Dat hij zelf ooit voor ons maakte en wat ik deelde met m'n zusje
En ik heb ook nog de foto, die hij zelf schoot in de straat
En je kunt zien dat wij genoten en je kunt zien hoe hard 'ie gaat
Hij droeg z'n kennis liefdevol over, zoals dat hoort bij 't oude ambacht
Van grootvader op vader en van vader op zoon
Nu zit ik in dat zelfde schuurtje en ik koester z'n gereedschap
Ik haal een stoffer langs de werkbank, ik slijp de oude beitels
Gereedschap met een ziel, waarmee ik nog steeds beitel
Tot het allerfijnst profiel
O Galpão
Eu ainda o vejo tão claramente, aquele velho bonito
Como ele estava lá consertando; o dia todo, todas aquelas horas
Vovô vivia em seu galpão enquanto inventava coisas novas
Sem que ninguém lhe mostrasse, ele fazia o melhor que podia
Quando pego as formões que um dia o vi usar
Sinto a força de seus punhos e de sua mão pesada e áspera
Quando íamos visitá-lo, fuçando em seu domínio
Sinto a volta na minha cabeça, porque às vezes eu era um pé no saco
Seu cabelo foi ficando grisalho, suas mãos mais suaves
Mas ele ainda era fácil de encontrar naquele lugar tranquilo
Onde ele podia se esconder da minha avó, da sala cheia de visitas
As tias arrumadas na sala, e ele só ficava mais sábio
Em um cantinho no sótão ainda está a bicicletinha
Que ele mesmo fez pra nós e que eu dividi com minha irmã
E eu ainda tenho a foto, que ele mesmo tirou na rua
E dá pra ver que estávamos nos divertindo e dá pra ver como ele ia rápido
Ele transmitiu seu conhecimento com carinho, como se espera do velho ofício
De avô para pai e de pai para filho
Agora estou naquele mesmo galpão e cuido de suas ferramentas
Passo uma vassourinha na bancada, afio os velhos formões
Ferramentas com alma, com as quais ainda esculpo
Até o perfil mais fino