395px

Amsterdã

Blaumut

Amsterdam

Una cadira sense pressa
Volen onades sense son
Un full de mapa i quatre coses que he pescat
Com una clau que no obre enlloc

Postals, de no saps on, clavades
Al tros de fusta més vell del món

Som
Som passatgers a l'abordatge
Dins l'ampolla del missatge
On ens porti el corrent
Que ni tan sols va calcular la mà d'algú
Que ens va llençar al mar

Una finestra estava encesa
Damunt la costa de babel
I vaig trobar-me tot surant per Amsterdam
Mirant el port amb en jacques brel

La resta era un reflex a l'aigua
Dels edificis que han naufragat
I un dels mariners buscant la clau
Que un dia li va caure i mai més no va trobar

Som
Som passatgers a l'abordatge
Dins l'ampolla del missatge
On ens dibuixi el vent
Tan invisible que hem confós amb el destí

Som
Som passatgers amb l'equipatge
Dins l'ampolla del missatge
On ens porti el corrent
Que ni tan sols va calcular la mà d'algú
Que ens va llençar al mar

Amsterdã

Uma cadeira sem pressa
Vão ondas sem som
Um pedaço de mapa e quatro coisas que pesquei
Como uma chave que não abre lugar nenhum

Postais, de não sei onde, cravados
No pedaço de madeira mais velho do mundo

Somos
Somos passageiros a bordo
Dentro da garrafa da mensagem
Para onde o correnteza nos levar
Que nem mesmo a mão de alguém calculou
Que nos jogou ao mar

Uma janela estava acesa
Sobre a costa de babel
E eu me vi flutuando por Amsterdã
Olhando o porto com Jacques Brel

O resto era um reflexo na água
Dos edifícios que naufragaram
E um dos marinheiros procurando a chave
Que um dia caiu e nunca mais encontrou

Somos
Somos passageiros a bordo
Dentro da garrafa da mensagem
Onde o vento nos desenhe
Tão invisível que confundimos com o destino

Somos
Somos passageiros com a bagagem
Dentro da garrafa da mensagem
Para onde o correnteza nos levar
Que nem mesmo a mão de alguém calculou
Que nos jogou ao mar

Composição: