Van het grauwe, in het duister, verbonden met het geroeste Zwaard. (In darkness bonded to the Vale Steel of Doom)
Waar was de weg?
Niet gewezen,
Slechts een diep woud,
Van schimmen en duistere wezens.
Het eewenoude woud stond hemelhoog,
En verblinde het gezicht,
Met zijn hand omhoog gericht,
Vroeg hij om een weg naar het vale oord.
Na dagen reizen was er een pad,
Gewezen werd het door een Zwaard,
Van roestig staal was het gemaakt.
En een handvat waar een pentagram op zat.
Volgen deed Iothra het lange tijd,
Tot kreten in de duisternis,
Hem herinnerde aan zijn oude verbontenis.
Die hij eens had met een Grote Keizer,
Maar nu was hij de weg reeds kwijt.
Slechts het zwaard, wat hij volgen zou,
Was een leiddraad in deze kou.
Zijn hart versteende, hij leek reeds dood,
Tot oppeens de hemel zich ontbloot.
Do cinza, na escuridão, ligado à espada enferrujada. (Na escuridão ligado ao Aço do Vale da Perdição)
Onde estava o caminho?
Não foi mostrado,
Apenas uma floresta profunda,
De sombras e seres sombrios.
A floresta ancestral se erguia até o céu,
E ofuscava a visão,
Com a mão levantada,
Ele pedia um caminho para o vale sombrio.
Após dias de viagem, surgiu uma trilha,
Apontada por uma espada,
Feita de aço enferrujado.
E um cabo com um pentagrama desenhado.
Iothra seguiu por muito tempo,
Até gritos na escuridão,
Lhe lembraram de seu antigo compromisso.
Que um dia teve com um Grande Imperador,
Mas agora ele já havia perdido o caminho.
Apenas a espada, que ele seguiria,
Era um guia nesse frio.
Seu coração se petrificou, parecia já estar morto,
Até que de repente o céu se abriu.