In het diepste van het hart, waar Keizers woorden wederklinken. (The screams deep inside the human heart)
Wanneer de zon langzaam opkwam,
Dacht Iothra aan zijn plan.
Naar het noorden trekken was zijn doel,
Al was het meer een gevoel.
Na mate de dag vorderde,
Besloot hij op pad te gaan.
Naar het land van het verdorde,
Ook al was hem een paradijs beloofd.
Dagenlang zwierf hij,
Bij dag en nacht.
'Want ik weet,
Dat een godheid op mij wacht!'
Alles wat eens groen was,
Leek nu grauw.
Maar in zijn verbeelding,
Zat het minder nauw.
Ondanks de duist're neveldauw.
Een stem in zichzelf riep:
'Iothra, kom naar huis,
je land in gevaar.
Maar jij gaat naar een plaats,
Waar het gras niet langer groen is,
Maar duister regeerd!'
Diep in hem groeide het verlangen,
Om zijn leed te vergeten,
Om zijn lot te ontlopen,
Om zijn gruwel te doen zinken.
En om de zon te zien blinken,
En de vogels te horen zingen.
Maar na de grote slag van eens tevoren,
Was er geen hoop meer, alles verloren.
Een onderdak dat had hij nodig,
Zijn gezin leek hem overbodig.
Verleid door diepe duisternis,
Gevoelloos, en diep.
Liep hij richting het kwaad,
Terwijl de Heilige Keizer hem riep.
Geen antwoord kwam er van zijn lippen,
Geen nuttig woord was het hem waard,
Om de grote Keizer te dienen,
En gedood te worden met het Zwaard.
No fundo do coração, onde as palavras do Imperador ecoam. (Os gritos profundos dentro do coração humano)
Quando o sol lentamente surgiu,
Iothra pensou em seu plano.
Seguir para o norte era seu objetivo,
Era mais um sentimento do que um motivo.
À medida que o dia avançava,
Decidiu que era hora de partir.
Para a terra do que estava seco,
Mesmo que um paraíso lhe tivessem prometido.
Dias a fio ele vagou,
De dia e de noite.
'Pois eu sei,
Que uma divindade me espera!'
Tudo que um dia foi verde,
Agora parecia cinza.
Mas em sua imaginação,
Era menos estreito.
Apesar da densa neblina escura.
Uma voz dentro dele clamou:
'Iothra, volte para casa,
sua terra está em perigo.
Mas você vai para um lugar,
Onde a grama não é mais verde,
Mas a escuridão reina!'
Dentro dele crescia o desejo,
De esquecer sua dor,
De escapar de seu destino,
De afundar seu horror.
E ver o sol brilhar,
E ouvir os pássaros cantarem.
Mas após a grande batalha de outrora,
Não havia mais esperança, tudo perdido.
Um abrigo ele precisava,
Sua família parecia desnecessária.
Seduzido pela profunda escuridão,
Sem sentimentos, e profundo.
Caminhou em direção ao mal,
Enquanto o Santo Imperador o chamava.
Nenhuma resposta saiu de seus lábios,
Nenhuma palavra valiosa para ele,
Para servir ao grande Imperador,
E ser morto pela Espada.