Adagio voor Oranje
Nummer vier zit gebogen
Met de handdoek in de nek
De verwarring in zijn ogen
Met zichzelf in gevecht
Nummer zes denkt aan de voorzet
Die hij niet gaf aan nummer acht
Nummer één staat op
Omdat de interviewer wacht
Nummer elf doet zijn schoenen uit
Zijn benen doen pijn
Nummer tien,zijn laatste wedstrijd
Het heeft niet mogen zijn
En de speler die niet speelde
Kijkt naar een gevallen held
En vraagt zich af in alle stilte
Waarom hij niet werd opgesteld
Waarom zijn de goden ons niet te hulp gekomen
Waren wij niet voorbestemd voor het beloofde land
Waarom is ons schip vergaan toen de haven al in zicht was
Of waren wij niet goed genoeg, waardoor wij zijn gestrand
Nummer drie trekt het shirt uit
Wat hij van de winnaar kreeg
En de doelman houdt zich sterk
Hij is de enige die nog spreekt
En de Oranje veteranen
Van de grote generaal
Ze weten wat verliezen is
Al zesentwintig jaar
En de trainer op tv
Spreekt verslagen tot de natie
En neemt met weinig woorden afscheid
Van de strafschopgeneratie
Nummer veertien laat de douche stromen
En smeert shampoo in zijn haar
Het wordt onrustig in de stad
Want de nederlaag valt zwaar
Waarom zijn de goden
Ons niet te hulp gekomen
Waren wij niet voorbestemd
Voor het beloofde land
Waarom is ons schip vergaan
Toen de haven al in zicht was
Of waren wij niet goed genoeg
Waardoor wij zijn gestrand
Adágio para o Laranja
Número quatro está curvado
Com a toalha no pescoço
A confusão em seus olhos
Lutando consigo mesmo
Número seis pensa na assistência
Que não deu para o número oito
Número um se levanta
Porque o entrevistador espera
Número onze tira os sapatos
Suas pernas estão doendo
Número dez, seu último jogo
Não era pra ser
E o jogador que não jogou
Olha para um herói caído
E se pergunta em silêncio
Por que não foi escalado
Por que os deuses não nos ajudaram
Não estávamos destinados à terra prometida
Por que nosso barco naufragou quando o porto já estava à vista
Ou não éramos bons o suficiente, por isso encalhamos
Número três tira a camisa
Que ganhou do vencedor
E o goleiro se mantém firme
É o único que ainda fala
E os veteranos laranja
Do grande general
Sabem o que é perder
Há vinte e seis anos
E o treinador na TV
Fala derrotado para a nação
E se despede com poucas palavras
Da geração dos pênaltis
Número quatorze deixa o chuveiro ligado
E passa shampoo no cabelo
A cidade fica agitada
Pois a derrota pesa muito
Por que os deuses
Não nos ajudaram
Não estávamos destinados
À terra prometida
Por que nosso barco naufragou
Quando o porto já estava à vista
Ou não éramos bons o suficiente
Por isso encalhamos