De laatste trein (Een vrije Brel vertaling)
Ze drijven zoals wrakhout op een stille oceaan
De stroming en de wind alleen bepaaldt waarheen zij gaan
Ze vechten nergens tegen en ze willen niemand zijn
Ik zie ze staan ze wachten
Op de laatste trein
Ooit waren zij de schepen die met zilver overladen
De stormen overwonnen op de terugreis naar de haven
Totdat zij op de klippen van de liefde stukgeslagen zijn
Nu doden ze de tijd en wachten op de laatste trein
Degene die hen zal bevrijden is niet ver meer hier vandaan
Het is een zwarte prins van ijzer met een hart zo koud als staal
Ze zullen hem omhelzen en als dan het licht verdwijnt
Zijn ze meegenomen door de laatste trein
Ik ken niet hun verleden maar ik ken wel het gevoel
Het lege voortbewegen zonder denken,zonder doel
Misschien heb ik geluk gehad,misschien had ik ook minder pijn
Ik ken alleen maar de gedachte
Aan de laatste trein
Ik zie de tijd voorbijgaan op een leeggewaaid perron
Het is nu bijna middernacht en stil in dit station
Ik laat ze achter mij de doden,de doden die nog levend zijn
Ik hoor hem in de verte
Daar komt
De laatste trein
O Último Trem
Eles flutuam como destroços em um oceano calmo
A corrente e o vento só determinam pra onde vão
Não lutam contra nada e não querem ser ninguém
Eu os vejo parados, esperando
Pelo último trem
Um dia foram os barcos carregados de prata
Superaram tempestades na volta pra casa
Até que se despedaçaram nas rochas do amor
Agora matam o tempo e esperam pelo último trem
Aquele que os libertará não está longe daqui
É um príncipe negro de ferro com um coração tão frio quanto aço
Eles o abraçarão e quando a luz se apagar
Serão levados pelo último trem
Não conheço seu passado, mas conheço a sensação
O movimento vazio sem pensar, sem direção
Talvez eu tenha tido sorte, talvez tenha sentido mais dor
Só conheço o pensamento
Do último trem
Vejo o tempo passar em uma plataforma deserta
Já quase meia-noite e silêncio nesta estação
Deixo pra trás os mortos, os mortos que ainda estão vivos
Ouço ele ao longe
Aí vem
O último trem