Fin de siécle (Ballade van de afgrond)
Parijs aan het einde van de eeuw
Le Chat Noir heeft zijn naam al gemaakt
De verveling flaneert over straat
En er wordt veel gepraat
Over het laatste schandaal van de dag
Over Dreyfus en het recht van een jood
En Nietzsche verliest zijn verstand in Turijn
En de arbeiders denken aan brood
De stad is moe van de vrede
En een oorlog betekent
Een vlucht uit de verveling
Want de onschuld speelt vals
Maar de loopgraven wachten
Met de angst in gedachten
En de dood danst met een masker
Op een wals
Ze danst op een wals
Parijs aan het einde van de eeuw
De wereld die draait in het rond
Als een blinde die danst op een wals
Op de rand van de afgrond
De vooruitgang is een wonder van staal
De mens heeft z'n monster gemaakt
De eeuw die moet komen
Maakt brandhout van dromen
Maar de lichtstad valt langzaam in slaap
Ze zijn moe van de vrede
En een oorlog betekent
Een vlucht uit verveling
Van de feesten en de bals
Maar de loopgraven wachten
Met de eenzame nachten
En de dood danst met een masker
Op een wals
De profeten die zeggen niet meer wat ze zien
Want de stad heeft genoeg
Aan zijn hoofd
En niemand die luisteren wil want de toekomst
Heeft nog nooit
Zoveel beloofd
Fim de Século (Balada da Beira do Abismo)
Paris no fim do século
O Le Chat Noir já fez seu nome
O tédio passeia pela rua
E se fala muito
Sobre o último escândalo do dia
Sobre Dreyfus e o direito de um judeu
E Nietzsche perde a razão em Turim
Enquanto os trabalhadores pensam em pão
A cidade está cansada da paz
E uma guerra significa
Uma fuga do tédio
Pois a inocência joga sujo
Mas as trincheiras esperam
Com o medo na mente
E a morte dança com uma máscara
Em uma valsa
Ela dança em uma valsa
Paris no fim do século
O mundo gira sem parar
Como um cego que dança em uma valsa
Na beira do abismo
O progresso é um milagre de aço
O homem fez seu monstro
O século que está por vir
Transforma sonhos em lenha
Mas a cidade da luz adormece lentamente
Eles estão cansados da paz
E uma guerra significa
Uma fuga do tédio
Das festas e dos bailes
Mas as trincheiras esperam
Com as noites solitárias
E a morte dança com uma máscara
Em uma valsa
Os profetas já não dizem mais o que veem
Pois a cidade já tem o suficiente
De sua própria cabeça
E ninguém quer ouvir, pois o futuro
Nunca prometeu
Tanto assim