Kroniek van een dorp
In de jaren van de onschuld
Was dit dorp een mooie vrouw
Aan haar voeten lag een haven want
Zij was met de zee getrouwd
In een uithoek van de wereld
Ging zij traag haar eigen gang
En het gewicht van de seizoenen
Hield de jaren in balans
Zij zag de kleine kinderen spelen
Zij kende al hun stille dromen
Zij zag ze langzaam ouder worden
Op het plein onder de bomen
Waar de oude mannen zitten
Die alles zien in perspectief
Zij zag de stille kracht van vrouwen
Zij zag de pijn die niemand ziet
Zij had de hartslag van de jaren
Door de eeuwen heen geleerd
Zo lag zij ergens op een eiland
Stil en in zichzelf gekeerd
Want met de zee als haar geliefde
Sloeg zij zich overal doorheen
Zo bleef alles bij het oude
Tot de Nieuwe tijd verscheen
De Nieuwe tijd bracht mooie dingen
In zijn wagen met zich mee
Een glazen doos met licht van binnen
Waaruit een vreemde naar je keek
Die vertelde wat er ergens
Op de wereld was gebeurd
Eerst was alles nogal wazig
Daarna helder en in kleur
Het hele dorp werd opgewonden
De Nieuwe tijd kreeg veel krediet
De jongen mensen revolteerden
Ze wilden andere muziek
En de oude grijze mannen
Zeiden laat het maar begaan
Het is alleen maar een bevlieging
Je kunt niet lopen op de maan
Je kunt Niet lopen Op de maan
De oude mannen zijn verdwenen
Onder de bomen op het plein
En op terrassen zitten vreemden
Die hier niet geboren zijn
Nu draagt het dorp valse wimpers
Om de wereld te verleiden
En in een straat vol neonlicht
Ligt ze platvloers voor het grijpen
En de zee haar oude liefde
Ziet haar snel ten onder gaan
Het kan hem wit maken van woede
Zij trekt zich van de storm niets aan
Want de wisselkoers is hoger
Dan de golven bij slecht weer
Het zal misschien nog eeuwen duren
Voordat de rust is weergekeerd
In de jaren van de onschuld
Was dit dorp een mooie vrouw
Crônica de uma Vila
Nos anos da inocência
Esta vila era uma mulher linda
Aos seus pés havia um porto pois
Ela era casada com o mar
Num canto do mundo
Ela seguia seu próprio caminho
E o peso das estações
Mantinha os anos em equilíbrio
Ela via as crianças pequenas brincando
Conhecia todos os seus sonhos silenciosos
Ela as via envelhecer devagar
Na praça sob as árvores
Onde os velhos sentam
Que veem tudo em perspectiva
Ela via a força silenciosa das mulheres
Ela via a dor que ninguém vê
Ela tinha o pulso dos anos
Aprendido ao longo dos séculos
Assim, ela estava em alguma ilha
Silenciosa e voltada para si mesma
Pois com o mar como seu amado
Ela se abria caminho por onde fosse
Assim tudo continuou como antes
Até que o Novo Tempo apareceu
O Novo Tempo trouxe coisas boas
Em sua carruagem com ele
Uma caixa de vidro com luz por dentro
De onde um estranho olhava para você
Que contava o que havia acontecido
Em algum lugar do mundo
Primeiro tudo era meio embaçado
Depois claro e colorido
Toda a vila ficou animada
O Novo Tempo ganhou muito crédito
Os jovens se revoltaram
Queriam outra música
E os velhos grisalhos
Diziam para deixar pra lá
É só uma fase passageira
Você não pode andar na lua
Você não pode andar na lua
Os velhos desapareceram
Sob as árvores na praça
E em cafés sentam estranhos
Que não nasceram aqui
Agora a vila usa cílios postiços
Para seduzir o mundo
E em uma rua cheia de luz de néon
Ela se expõe de forma vulgar
E o mar, seu antigo amor
A vê afundar rapidamente
Isso pode deixá-lo branco de raiva
Ela não se importa com a tempestade
Pois a taxa de câmbio é maior
Do que as ondas em mau tempo
Pode levar séculos ainda
Até que a paz retorne
Nos anos da inocência
Esta vila era uma mulher linda