Het Lied Van de Werkende Jeugd
Wij zijn Mien Kous, Piet Staal
Jan Daf en Tinus Teevee
We zijn zestien jaar
En met ons werk heel tevree
Om vijf uur vrijdags beuren
Alweer een week voorbij
Geen baas die meer komt zeuren
Want het weekend is van mij
We zetten de radio meestal op Hilversum 3
Je hoort wel geen zak
Maar wie let daar nou op, zeg op, wie
De machines staan te bonzen
Alweer een auto klaar
En je oren blijven gonzen
Maar wie vindt dat nou raar
Refrein:
En je weet wat je hebt
En je hebt wat je weet
En alles dat staat vast
Je maakt je geen zorgen
Je schijt op de rest
Want wij zijn aangepast
Die acht uur per dag
Nou die komen we echt wel door
Dan zijn we moe, doen we niks
Want daar is de avond voor
Als je iets niet bevalt
Spreek dan je baas maar aan
Niet dat het iets verandert
Maar het voelt zo heerlijk aan
We werken voor de poen
En ze zoeken het dus maar uit
Dat gezwam over werkende jeugd
Komt je oren uit
Als er echt iets moet veranderen
Nou dan doen ze dat maar zelf
Als wij maar koffie krijgen
In de pauze van half elf
A Canção da Juventude Trabalhadora
Nós somos Mien Kous, Piet Staal
Jan Daf e Tinus Teevee
Temos dezesseis anos
E estamos felizes com nosso trabalho
Às cinco da tarde de sexta-feira
Mais uma semana se foi
Nenhum chefe vem encher o saco
Porque o fim de semana é meu
A gente geralmente coloca o rádio na Hilversum 3
Você não ouve nada
Mas quem se importa, fala sério, quem?
As máquinas estão batendo
Mais um carro pronto
E seus ouvidos continuam zumbindo
Mas quem acha isso estranho?
Refrão:
E você sabe o que tem
E você tem o que sabe
E tudo que está certo
Você não se preocupa
Você caga pro resto
Porque nós estamos adaptados
Essas oito horas por dia
Ah, a gente passa de boa
Aí ficamos cansados, não fazemos nada
Porque pra isso é a noite
Se algo não te agrada
Fala com seu chefe então
Não que isso vá mudar algo
Mas é tão bom sentir
A gente trabalha pelo dinheiro
E eles que se virem
Essa conversa sobre a juventude trabalhadora
Já encheu o saco
Se algo realmente precisa mudar
Então que eles façam isso sozinhos
Desde que a gente tenha café
Na pausa das dez e meia