395px

Antes de Tudo

Brammetje

Ci-devant

(Laissez, laissez faire le temps...)

Maandag zag hij heel toevallig
In een winkel in de stad
Iemand, die hij lang geleden
Als een vlam omfladderd had
Groette, boog en deed onhandig
Dame keek hem straffend aan
Liet hem, 'Ken u niet! Wat wilt u?'
Met z'n mond vol tanden staan

Dame, was u heus vergeten
Dat hij eenmaal, hooggekraagd
Toen u niets van hem wou weten
U desondanks heeft gevraagd

Woensdag heeft hij haar toevallig
Voor een bioscoop ontmoet
En weer, zonder na te denken
Als een... souvenir gegroet
Dame keek, en keek toen nog eens
Knikte koel, wie is die vent
En toch is het onbestaanbaar
Dat ze hem niet meer herkent

Kan een vrouw nu heus vergeten
Ook al is ze uitgeblaagd
Wie, door dit of dat bezeten
Haar al blozend heeft gevraagd

's Zondags, op een soort visite
Goede dingen gaan in drie
Vond hij haar alweer toevallig
Bij een kennis op de tea
Praatje: "Meen u al te kennen!"
"Mij?" "Van vroeger, als student"
"O, dat kan wel, ik heb vroeger
Zooooo veel jongelui gekend

Dat ik namen ben vergeten
Och, nietwaar, die tijd vervaagt...."
Zou ze 't heus nu niet meer weten
Zou ze zo vaak zijn gevraagd

En zo gleed het rustig praatje bij het rustig kopje thee
En hij praatte over vroeger
En zij praatte rustig mee
Over die en over deze
Pruimenmondje, lieve stem
Zo: "O ja?" "Ach kom?" "Hoe aardig!"
Maar alleen niet over hem

Is ze het nu heus vergeten
Of... omdat ze maar wat plaagt...
Waarom wil zij niet meer weten
Wat toch elke vrouw behaagt

's Zondagsavonds zat hij peinzend
Op pantoffels in z'n stoel
Met een pijp, die niet bleef branden
En een katterig gevoel
En hij wikte en hij knikte
En hij, neen, hij snikte niet
Maar hij neuriede toch zachtjes
Met een tikkeltje... verdriet:

Meisje, ben je 't heus vergeten
Meisje, is het zo vervaagd
Waarom wil je toch niet weten
Dat ik jou eens heb gevraagd

Antes de Tudo

(Deixa, deixa o tempo passar...)

Na segunda, ele viu por acaso
Em uma loja na cidade
Alguém que ele há muito tempo
Como uma chama, tinha amado
Cumprimentou, se curvou, meio sem jeito
A moça olhou com reprovação
Disse: 'Não te conheço! O que quer?'
Ficou sem palavras, sem ação

Moça, você realmente esqueceu
Que um dia, com coragem
Quando você não queria saber dele
Você mesmo fez a pergunta

Na quarta, ele a encontrou por acaso
Na frente do cinema, então
E de novo, sem pensar muito
Como um... souvenir, cumprimentou
A moça olhou, e olhou de novo
Acenou com frieza, quem é esse cara?
E ainda assim é inacreditável
Que ela não o reconheça mais

Uma mulher pode realmente esquecer
Mesmo que tenha se afastado
Quem, por isso ou aquilo, tomado
Já a tinha pedido em namoro

No domingo, em uma visita
Coisas boas vêm em três
Ele a encontrou de novo, por acaso
Na casa de um amigo, tomando chá
Conversa: 'Você me conhece!'
'Eu?' 'Do passado, como estudante'
'Oh, pode ser, conheci tanta gente
Que os nomes eu já esqueci

Que eu já não lembro mais
Ah, não é verdade, o tempo apaga...'
Será que ela realmente não se lembra?
Será que já foi perguntada tantas vezes?

E assim a conversa fluiu tranquila, com o chá na xícara
E ele falava sobre o passado
E ela acompanhava, tranquila
Sobre isso e aquilo
Boca de ameixa, voz doce
Assim: 'Oh, é mesmo?' 'Sério?' 'Que legal!'
Mas só não falavam sobre ele

Ela realmente esqueceu
Ou... só está brincando...
Por que ela não quer mais saber
Do que toda mulher aprecia?

Na noite de domingo, ele ficou pensativo
De pantufas na sua cadeira
Com um cachimbo que não acendia
E uma sensação de ressaca
E ele pensava e acenava
E ele, não, não chorava
Mas ele ainda assim murmurava
Com um pouquinho... de tristeza:

Menina, você realmente esqueceu?
Menina, tudo se apagou?
Por que você não quer saber
Que eu já te pedi em namoro?

Composição: Leon Boedels