De knapste van de klas...
Ik kwam hem laatst in 't ouwe stadje tegen
Verpieterd, schraal, een zure, grauwe heer
Die langs me schoof... en even iets deed schokken
Verdorie, ja... wie was die vent ook weer
Ik zag opeens dwars door de klamme regen
De ouwe school... de ouwe derde klas
Het zwarte bord... het rijtje dooie sommen
En hij de klos... de knapste van de klas
Nu liep hij hier... na vijfenveertig jaren
Dezelfde straat, hetzelfde klokje rond
Dezelfde klok, die elke zelfde morgen
Dezelfde man om kwart voor achten vond
Dezelfde gang der zelfde daagse dingen
Dezelfde sleur, dezelfde strakke plicht
Precies op tijd de ogen 's ochtends open
Precies op tijd de ogen ook weer dicht
Het leven gleed een mensenleeftijd verder
Aan hem voorbij, steeds in dezelfde stad
Hetzelfde huis, dezelfde gracht en singel
Dezelfde school, die hem verschrompeld had
Hij was zo knap... de knapste van de klasse
Die klas vloog uit nog voor ze vliegen kon
Als jonge vogels naar de open verte
Van wijde zee en vage horizon
Hij bleef op 't nest, een schrale, grijze vogel
En zocht... en vond een even grauwe zij
Voor 't grijze nest in 't grijze, grauwe straatje
En 't leven gleed hun klokjes rond... voorbij
O mais bonito da turma...
Eu o encontrei outro dia na velha cidade
Desgastado, magro, um cara azedo e cinzento
Que passou por mim... e fez algo que me chocou
Droga, sim... quem era aquele cara mesmo?
Eu vi de repente através da chuva fria
A velha escola... a antiga terceira série
O quadro negro... a lista de problemas mortos
E ele, o alvo... o mais bonito da turma
Agora ele estava aqui... depois de quarenta e cinco anos
Na mesma rua, no mesmo relógio de sempre
O mesmo relógio, que toda manhã
Encontrava o mesmo homem às sete e quarenta e cinco
O mesmo andar das mesmas coisas diárias
A mesma rotina, o mesmo dever rígido
Exatamente na hora, os olhos abertos de manhã
Exatamente na hora, os olhos também se fechando
A vida passou, uma vida humana inteira
Por ele, sempre na mesma cidade
A mesma casa, o mesmo canal e a mesma rua
A mesma escola, que o havia encolhido
Ele era tão bonito... o mais bonito da classe
Aquela turma se dispersou antes de poder voar
Como jovens pássaros para o vasto horizonte
Do mar aberto e do horizonte vago
Ele ficou no ninho, um pássaro cinzento e magro
E procurou... e encontrou uma companheira tão cinza
Para o ninho cinza na rua cinza e desgastada
E a vida passou para eles, como os relógios...