De stille armen
De winter nadert weer voor onze stille armen
Zij hielden dikwijls niets en niemand om zich heen
En zijn toch ook een mens, die kleumend wacht op warmte
En hongerend op brood; die als zo menigeen
In zorg en armoe hokt in kouwe kille kamers
Met nergens licht of zon in een vergrauwd bestaan
Maar die, als het straks vriest, niet eenzaam en vergeten
Als iets, dat is geweest, alleen mag blijven staan
De stille armen gaan de gang van wie geweest zijn
Die al zijn uitgeteld als niet meer van belang
Die arm geworden zijn, die achter zijn gebleven
Aan wie geen mens meer denkt, zo'n hele winter lang
Daarom: al wie nog woont in welverwarmde huizen
Al wie geen armoe kent en soms nog zelfs geniet
Van licht en zonneschijn in dit gehavend leven
Vergeet, waar gij ook zijt, de stille armen niet
Os Braços Silenciosos
O inverno se aproxima novamente para nossos braços silenciosos
Eles muitas vezes não tinham nada e ninguém ao seu redor
E são também humanos, que esperam tremendo por calor
E famintos por pão; que como tantos outros
Se encolhem em preocupação e pobreza em frias e geladas salas
Sem luz ou sol em uma existência cinzenta
Mas que, quando o frio chegar, não estarão sozinhos e esquecidos
Como algo que já foi, apenas pode ficar parado
Os braços silenciosos seguem o caminho dos que já se foram
Que já estão contados como se não fossem mais importantes
Que se tornaram pobres, que ficaram para trás
De quem ninguém mais se lembra, durante todo esse inverno
Por isso: todos que ainda vivem em casas aquecidas
Todos que não conhecem a pobreza e às vezes até desfrutam
De luz e raios de sol nesta vida desgastada
Não se esqueçam, onde quer que estejam, dos braços silenciosos