Onze kinderen...
Als ergens op zo'n eenzaam buitenpostje
Als ergens aan zo'n glad vergeten strand
De boot van Java in de stille baai stoomt
En weer de mail brengt uit het eigen land
Dan zitten 's avonds bij een schemerlampje
(En d'avond hangt als een zwart gordijn)
De ouders... en hun zwijgende gedachten
Gaan naar de kinderen, die niet bij hen zijn
Soms kraakt het papier, als pa het briefje uitvouwt
Met Jan's rapport: voor algebra een drie
En voor z'n Frans ternauwernood voldoende
En zelfs een twee voor stereometrie
Toch heeft de jongen hersens als z'n vader
Verdomme... maar wie let ook op het kind
Wie helpt hem 's avonds als hij zit te blokken
En zonder pa zo'n stomme som niet vindt
En moeder staart met stille, verre ogen
En door de eenzaamheid der jaren heen
Ze ziet ze staan... twee kleuters nog... verbeeld je:
Drie lange jaren zijn ze weer alleen
Dan denkt ze aan die laatste dag in Holland
Het laatste uur, dat zij ze bij zich had
Toen kleine broer zich nog zo groot wou houden
En kleine zus op schoot te huilen zat
Ze zitten beiden voor zich uit te staren
Ze zijn nu samen bij de kinders thuis
Ze lopen samen door de stille straat heen
En naar het oude, welbekende huis
Ze bellen aan... en kleine Jan doet open
Zoals hij vroeger ook zo dikwijls deed
En zus zit binnen met haar Franse thema's
En wacht op ma voor 't woord, dat ze niet weet
En d'avond ligt maar roerloos om hen beiden
De lamp brandt suizend door de uren heen
En naast de krabbelbrieven van de kinders
Zitten ze stil en hopeloos alleen
Met in hun oog een traan, die wordt verborgen
En in hun hart de ongezegde pijn
Van het verlangen naar hun kleine kleuters
Die, net als zij, alleen gelaten zijn
Onze crianças...
Se em algum lugar, num posto isolado
Se em algum lugar, numa praia esquecida
O barco de Java navega na baía silenciosa
E traz de volta as notícias do seu país
Então, à noite, sob uma lâmpada fraca
(E a noite cai como um manto negro)
Os pais... e seus pensamentos silenciosos
Vão para os filhos que não estão com eles
Às vezes o papel estala, quando o pai abre a carta
Com o boletim do Jan: em álgebra, um três
E em francês, mal dá pra passar
E até um dois em estereometria
Mas o garoto tem a cabeça do pai
Droga... mas quem presta atenção na criança?
Quem o ajuda à noite quando ele está estudando
E sem o pai não consegue resolver essa conta idiota?
E a mãe olha com olhos distantes e silenciosos
E através da solidão dos anos
Ela os vê... duas crianças pequenas... imagina:
Três longos anos eles estão sozinhos de novo
Então ela pensa naquele último dia na Holanda
A última hora que ela teve com eles
Quando o irmãozinho ainda queria se mostrar grande
E a irmãzinha sentada no colo, chorando
Eles estão os dois olhando para o nada
Agora estão juntos na casa das crianças
Eles caminham juntos pela rua silenciosa
E vão para a velha casa conhecida
Eles tocam a campainha... e o pequeno Jan abre
Como ele costumava fazer tantas vezes
E a irmã está dentro com seus temas de francês
E espera pela mãe pela palavra que não sabe
E a noite permanece imóvel ao redor deles
A lâmpada brilha sussurrando pelas horas
E ao lado das cartas rabiscadas das crianças
Eles estão sentados, silenciosos e desesperados
Com uma lágrima no olho, que é escondida
E em seus corações, a dor não dita
Do desejo por seus pequenos
Que, assim como eles, foram deixados sozinhos.