Souvenir...
Een rijpe man van vierenvijftig jaren
Een vals gebit, een baardje en een bril
Zat bij de kachel voor zich uit te staren
En even stond z'n hele leven stil
Hij zag het meisje, dat hij eens gevraagd had
En dat toen vlug een ander had getrouwd
Hij zag z'n vrienden uit die blijde dagen
Aan wie hij toen z'n leed had toevertrouwd
Hij zag zichzelf op zijn manier studeren
En 's avonds hangen in z'n kattekroeg
Hij zag zich weer met boorden als plakkaten
Toen iedereen nog strooie hoedjes droeg;
Hij zag z'n jeugd met al haar tierlantijnen
Met al haar lief en al haar liefjes-leed
En telkens weer en dwars door al die beelden
Dat ene meisje, dat je nooit vergeet
Hij zag haar langzaam in gedachten groeien
En net als hij door ook een leven gaan
Hij zag haar ook op bovenhuisjes wonen
En net als hij voor uitverkoopjes staan;
Hij zag haar 's avonds in een kamer zitten
Zoals er honderdduizend kamers zijn
Van drie bij vier, een suite met een serre
En met een bloempot op het raamkozijn
En toch schoot telkens door die doffe dingen
Door 't grauw en grijs van z'n geplukte dag
Dat ene beeldje met die tere lijnen
Die bruine haren en die zachte lach
Zij was en bleef toch nog, na al die jaren
Het mooiste meisje van z'n vijfde klas
En even floot hij door z'n valse tanden
Net of hij ook weer eenentwintig was
Lembrança...
Um homem maduro de cinquenta e quatro anos
Uma dentadura, uma barba e um óculos
Sentado perto da lareira, olhando para o nada
E por um momento, sua vida inteira parou
Ele viu a menina que um dia convidou
E que logo se casou com outro
Ele viu seus amigos daqueles dias felizes
Para quem ele confiou sua dor na época
Ele se viu estudando do seu jeito
E à noite, na sua bar, jogado
Ele se viu de novo com as lapelas como cartazes
Quando todo mundo ainda usava chapéus de palha;
Ele viu sua juventude com todos os seus enfeites
Com todo seu amor e suas dores de amor
E sempre, em meio a todas aquelas imagens
Aquela única menina que você nunca esquece
Ele a viu crescer lentamente em seus pensamentos
E assim como ele, vivendo sua vida
Ele a viu também morando em apartamentos
E assim como ele, esperando por liquidações;
Ele a viu à noite sentada em um quarto
Como há cem mil quartos por aí
De três por quatro, uma suíte com uma varanda
E com um vaso de flores na janela
E ainda assim, sempre atravessando aquelas coisas sem vida
Pelo cinza e o pálido de seu dia sem graça
Aquela única imagem com suas linhas delicadas
Aqueles cabelos castanhos e aquele sorriso suave
Ela foi e ainda é, após todos esses anos
A menina mais linda da sua quinta série
E por um momento, ele assobiou por entre seus dentes falsos
Como se ele também tivesse vinte e um de novo