Vroeger...
Vroeger liep hij vlot en vrolijk
Door de blijde wereld rond
Met een bloempje in z'n knoopsgat
En een glimlach om z'n mond;
Vroeger, toen z'n knevel krulde
Toen z'n boord een schutting leek
En het meest verwende meisje
Stiekum even naar hem keek
Vroeger vond hij al z'n vrinden
Elke avond in z'n kroeg
En dan werd het laat en later
Maar voor hem nooit laat genoeg;
Vroeger dronk hij wijn als water
Bij de pittigste sigaar
Vroeger woelden zachte handen
Vaak de scheiding uit z'n haar
Vroeger kende hij geen kater
Na een zondig avontuur
En nooit brandde hij z'n vingers
Aan een pot met eeuwig vuur;
Vroeger kon hij licht en luchtig
In der dingen schone schijn
Bloemen voor z'n knoopsgat plukken
Overal, waar bloemen zijn
Vroeger... ja, wat zegt dat... vroeger
Nu het wintert om z'n haard
Nu hij van die tuin vol bloemen
Toch niets beters heeft bewaard
Dan een stugge kamercactus
Die al jaren niet meer bloeit
En waarmee hij zich als regel
Dagenlang haast niet bemoeit
Vroeger, ach, spreek niet van vroeger
Troost hem niet met 'lest is best'
Nu hem slechts de stijve stekel
Van een kamer-cactus rest
En als hij als een ouwe zondaar
Op z'n bankje bij het vuur
Zich het fabeltje herinnert
Van: wat zijn die druiven zuur
Antigamente...
Antigamente, ele andava solto e feliz
Pela alegre mundo afora
Com uma flor no botão da camisa
E um sorriso no rosto;
Antigamente, quando seu bigode era enrolado
Quando sua gola parecia uma cerca
E a menina mais mimada
De vez em quando olhava pra ele
Antigamente, ele encontrava todos os amigos
Toda noite no seu bar
E então a noite ia se arrastando
Mas pra ele nunca era tarde o suficiente;
Antigamente, ele bebia vinho como água
Com o charuto mais forte
Antigamente, mãos suaves
Costumavam bagunçar seu cabelo
Antigamente, ele não conhecia a ressaca
Depois de uma aventura pecaminosa
E nunca queimou os dedos
Com um pote de fogo eterno;
Antigamente, ele podia ser leve e solto
Na aparência das coisas
Colhendo flores pro botão da camisa
Em qualquer lugar que tivesse flores
Antigamente... sim, o que isso diz... antigamente
Agora que o inverno chegou ao seu lar
Agora que ele não guarda nada melhor
Daquele jardim cheio de flores
Do que um cacto de quarto durão
Que há anos não floresce
E com o qual ele, na verdade,
Quase não se importa por dias a fio
Antigamente, ah, não fale de antigamente
Não o console com 'o melhor é o que passou'
Agora só lhe resta o espinho duro
De um cacto de quarto
E quando ele, como um velho pecador
Sentado no banco perto do fogo
Lembra da fábula
De: como essas uvas são azedas