Weet je nog wel....?
Weet je nog wel in die kom in de duinen
Waar ik je vroeg als verliefde student
Jij, die nu ook al met kwalen en kwaaltjes
Grijs en gerimpeld en grootmoeder bent
Weet je nog wel, ach, hoe wijd was de wereld
Hoe jong was de zon en hoe hoog hing de lucht
Hoe we toen samen en dicht naast elkander
Hebben gedroomd... en misschien wel gezucht...
Weet je nog wel hoe jouw vader en moeder
Niets moesten hebben van al dat gedoe
En in september en na de vacantie
Stuurden ze jou maar naar Zwitserland toe
En op een kostschool, daar werd je een dame
Die na die kostschool meteen was verloofd
Met een meneer met fortuin en een knevel
Weet je nog wel wat je mij had beloofd
Weet je nog wel... En zo gleden de jaren
Jij bleef in Holland, als ma en mevrouw
Keurig gevestigd naast keurige mensen
Kreukelloos netjes, verstandig en trouw
Weet je nog wel... En opeens en na jaren
Gut! Ja, daar stonden we, vlak naast elkaar
Even een schrik, en een slik, en een kleurtje
Gut ja, hoe maakt u? Weg kleurtje! En klaar
Weet je nog wel... Ja, zo gaat nu het leven
Zoetjesaan ouder, rheumatisch en grijs
Jij achter stijve, gestreken gordijntjes
Ik in de Witte, en allebei wijs
Wijzer dan wijs, als twee ruiende oudjes
In ons te ruim en te rimpelig vel
Weet je nog wel wat we toen in die duinen
Dachten... en droomden... Zeg, weet je nog wel...
Você ainda se lembra....?
Você ainda se lembra daquela concha nas dunas
Onde eu te pedi em amor de estudante
Você, que agora já com problemas e doenças
Está grisalha e enrugada, virou avó
Você ainda se lembra, ah, quão vasto era o mundo
Quão jovem era o sol e quão alto o céu
Como sonhamos juntos, bem perto um do outro
E talvez até suspiramos...
Você ainda se lembra como seus pais
Não queriam saber de toda essa confusão
E em setembro, depois das férias
Te mandaram pra Suíça, então
E em um internato, você virou uma dama
Que logo após se casou
Com um cara rico e com um bigode
Você ainda se lembra do que me prometeu?
Você ainda se lembra... E assim os anos passaram
Você ficou na Holanda, como mãe e senhora
Bem estabelecida ao lado de pessoas certinhas
Sem rugas, organizada, sensata e leal
Você ainda se lembra... E de repente, após anos
Nossa! Sim, lá estávamos, bem perto um do outro
Um susto, um engasgo, e um rubor
Nossa, como vai? Adeus rubor! E pronto
Você ainda se lembra... Sim, assim vai a vida
Aos poucos envelhecendo, reumática e grisalha
Você atrás de cortinas rígidas e bem passadas
Eu no Branco, e ambos sábios
Mais sábios que sábios, como dois velhinhos
Em nossa pele larga e enrugada
Você ainda se lembra do que pensávamos
Naquelas dunas... e sonhávamos... Diga, você ainda se lembra...