Weet Je Nog...??
"Weet je nog, moeder", zei laatst een oud heertje
Voor een cafe'tje en dik in de zon
"Hoe je me vroeger, terwijl we zo zaten
Zomaar opeens in m'n hand knijpen kon?"
"Weet je nog, vader", en eventjes gleed er
Zomaar een glimlach langs moeder d'r mond
"Hoe je me toen in dat grijze tailleurtje
Net een Boileautje... zeg, weet je nog?... vond...?"
"Weet je nog...", zuchten zoveel ouwe mensen
Ook in de zon en het zomerse groen
Hoe je hier vroeger als opa en oma
Stil en gelukkig een tukje kon doen
Op een vertrouwd en renderend papiertje
Of op een spaarpot, met kwartjes vergaard
Op een pensioentje... een huis met een tuintje
Dat je met steentje op steen had bespaard
Weet je nog hoe we daarginds in die pondok
Boven de thee aan het diepe ravijn
Als onze dag in de avond vervloeid was
Hebben gedroomd hoe het later zou zijn...
Later... als bibit en zaad kon ontbloeien
Tot wat wij zagen als bloesem en vrucht
En dat verbloeid is, nu wij al geweest zijn
In onkruid en rimboe... en kwalijk gerucht...?
Weet je nog... weet je nog... opa en oma
Zijn te gesjochten, te moe en te oud
Om aan hun weet-je-nog zelfs maar te denken
Oma moet koken... en opa zoekt hout
Straks komt de winter... geen kleren... geen kolen
En weer die zorg om het dagelijks brood
Oma en opa gaan, net als twee mussen
Grauw en vergeten, if winter comes... dood
Você Se Lembra...??
"Você se lembra, mãe", disse um velhinho outro dia
Na porta de um bar, sob o sol quente
"Como você me apertava a mão de repente
Enquanto a gente estava aqui, tão tranquilo?"
"Você se lembra, pai", e por um instante surgiu
Um sorriso no rosto da mãe, tão sutil
"Como você me achou naquele vestido cinza
Como um Boileau... diz, você se lembra?... achou...?"
"Você se lembra...", suspiram tantos velhinhos
Também sob o sol e o verde do verão
Como aqui, antes, como avós
Quietos e felizes, podíamos cochilar
Sobre um papel conhecido e que rendia
Ou em um cofre, com moedas guardadas
Com uma aposentadoria... uma casa com jardim
Que você foi juntando, pedra por pedra
Você se lembra como lá na cabana
Acima do chá, à beira do abismo profundo
Quando nosso dia se misturava à noite
Sonhamos como seria depois...
Depois... quando a semente pudesse florescer
No que víamos como flores e frutos
E que agora murchou, já que já estivemos
Em ervas daninhas e mato... e rumores ruins...?
Você se lembra... você se lembra... avô e avó
Estão muito cansados, muito velhos
Para sequer pensar no "você se lembra"
A avó precisa cozinhar... e o avô busca lenha
Logo vem o inverno... sem roupas... sem carvão
E de novo aquela preocupação com o pão diário
A avó e o avô vão, como dois pardais
Cinzentos e esquecidos, se o inverno chegar... mortos"