395px

Autoodio 2

Brams

Autoodi 2

Agenollada vora el llit
amb la persiana abaixada.
Algunes llàgrimes han difuminat la tinta
de velles cartes que repassaves,
-ja hi havia altres taques
de l´últim cop que les vas mirar-
agenollada vora el llit
amb la persiana baixada
i penses: què m´està passant?
Per què m´odio tant?

L´AUTOODI NO CREIX AL BOSC
L´AUTOODI NO RAJA DE LES FONTS

L´autoodi el sembra aquell
que vol encolomar-te
alguna cosa que ja tens
i més bo que el que t´ofereix.

L´autoodi et fa odiar els teus germans
i allò que forgen les teves mans.
L´autoodi arracona les balances
i dóna crèdit de la mesura als estafadors.

L´autoodi ens fa cremar
La casa dels nostres pares
Per anar a pagar un lloguer alt
Al racó més podrit de la capital
L´autoodi deixa un buit en la identitat de la gent
Que depressa ompliran amb la moda més recent

L´autoodi ens fa estimar allò dels demés
que dit sigui de passada val força diners.
Qui podria creure en aquest món de mercaders
que creix al bosc o raja de les fonts
el que ens empeny a comprar a fora
allò que a casa s´amuntega pels racons?

Tanca la porta al viatjant de mentides
i fes-te un petó, que el tindràs merescut.

Autoodio 2

De joelhos ao lado da cama
com a persiana fechada.
Algumas lágrimas borraram a tinta
de velhas cartas que você revisava,
-já havia outras manchas
da última vez que você as olhou-
de joelhos ao lado da cama
com a persiana fechada
e você pensa: o que está acontecendo comigo?
Por que eu me odeio tanto?

O AUTOODIO NÃO CRESCE NA FLORESTA
O AUTOODIO NÃO BROTA DAS FONTES

O autoodio é semeado por aquele
que quer te empurrar
algo que você já tem
e melhor do que o que ele te oferece.

O autoodio te faz odiar seus irmãos
e aquilo que suas mãos forjam.
O autoodio empurra as balanças
e dá crédito da medida aos trapaceiros.

O autoodio nos faz queimar
A casa dos nossos pais
Para ir pagar um aluguel alto
No canto mais podre da capital.
O autoodio deixa um vazio na identidade das pessoas
Que rapidamente será preenchido pela moda mais recente.

O autoodio nos faz amar o que é dos outros
que, diga-se de passagem, vale uma grana.
Quem poderia acreditar neste mundo de mercadores
que cresce na floresta ou brota das fontes
que nos empurra a comprar fora
o que em casa se acumula pelos cantos?

Fecha a porta para o viajante de mentiras
e dê-se um beijo, que você merece.

Composição: