De Toneelcriticus
De criticus zit vadsig in zijn stoel
En kijkt neerslachtig naar 't nieuwe stuk
En heel de schouwburg weet het: 't Geluk
Van onze diva koorddanst op zijn lustgevoel
Vindt hij het goed, wat zij daar aanricht
Rollenden oogs en machtigen gebaars
O - dit zijn voor 't mens de uren des gevaars
Als zij voor deze blik haar sluier oplicht
Hij zucht en mompelt. In de pauze zwijgt hij zuur
En giet de koffie in zijn tragisch mannenhoofd
Zijn vrouw staat hij blij-voldaan. Heeft zij beloofd
Hem nooit te wekken voor 't noodlotsuur
Maar thuis vraagt zij, als een die weten moet
Hoe was 't Piet? Hij opent juist zijn jas
Zijn buik zwelt op en met sonore bas
Velt hij zijn oordeel: Mien, het was niet goed
O Crítico de Teatro
O crítico tá lá, relaxado na cadeira
E olha desanimado pra peça nova
E todo o teatro sabe: a sorte
Da nossa diva dança conforme seu desejo
Se ele acha bom o que ela faz
Com olhos revirados e gestos poderosos
Oh - esses são os momentos de perigo
Quando ela levanta o véu pra esse olhar
Ele suspira e murmura. No intervalo, ele fica amargo
E despeja o café na sua cabeça trágica
Sua mulher, ele a vê satisfeita. Ela prometeu
Nunca acordá-lo na hora do destino
Mas em casa, ela pergunta, como quem precisa saber
E aí, Piet? Ele tá abrindo o casaco
Sua barriga se expande e com uma voz profunda
Ele dá seu veredito: Amor, não foi bom.