Mijn Eigen Krant
Ik sta hier met mijn eigen krant
Daar staat geen nieuws in, dat is waar
Geen enk'le politieke hetze
Geen bruine baby van Seretse
Geen eens een Heilig Jaar
Ik sta te wachten op een klant
Maar niemand, niemand koopt die krant
Die krant, als u hem voor u neemt...
De koppen zijn een beetje vreemd
Daar staat in dertig cicero:
MAN IS GELUKKIG, LAAT HEM ZO!!
En alle mensen vragen dan:
"Man is gelukkig? Welke man?"
Dan halen ze hun schouders op
En lopen door. Maar ik roep: "Stop!
Als u nou even luisteren wil:
Zomaar een man, en hij heet Bill
Hij woont in Pittsburgh, hij 's getrouwd
Hij heeft een kippenhok gebouwd
Hij heeft een tuin met mais en boontjes
En hij maakt vliegers voor zijn zoontjes"
"En verder?" "Verder, vraagt u? Nee
Nee niks meer. Hij is erg tevree' "
Is dat bericht niet veel meer waard
Dan alle assemblees op aard'?
Dan 't hele Koreaanse front?
Maar niemand wil daaraan. Geen hond
Ik sta hier met mijn eigen krant
Die heeft een hele eigen stijl
Geen redevoering van Malik
Geen ge... o.h.... neem me niet kwalijk
Geen Bertha Hertoghkwijl
Ik sta te wachten op een klant
Maar niemand, niemand leest die krant
Daar staat dan in... och, luister even...
VROUW WIL NOG GRAAG TIEN JAREN LEVEN!
Mag ik het eventjes vertellen
't Is maar dat u 't zich voor kunt stellen
Die vrouw, ze heet Maroesjka Tsjarov
Ze woont... pardon... ze woont in Charkov
Ze is Russin, wor' nou niet kwaad
Ze kan 't niet helpen, ze bestaat!
Ze is jong en blond. Ze heeft een vrind
En nu verwacht ze dan een kind
Ze weet alleen maar ied're dag
Dat ze dat kindje hebben mag
Ze breit aan zulke priegeljasjes
En zoomt de luiers, voor de plasjes
En strakjes, als het kind kan lopen
Dan zal ze schoentjes voor hem kopen
... Wanneer men haar tien jaar zou schenken
Maar zo ver durft ze niet te denken
Da's alles wat mijn krant kan bieden:
't Geluk van hele kleine lieden
En niet alleen van deze twee
Maar ook in Hoorn en Zierikzee
Van al die kleine bange mensen
Die stuk voor stuk geen oorlog wensen
De groenteboer, de conducteur
De orgeldraaier voor de deur
Wij willen nog tien jaren leven
Is dat te veel? Nog acht... nog zeven...
De werkster, die de trappen dweilt
De wasbaas, die een beetje kwijlt
De kapper, die een maagkwaal heeft
En desondanks zo zielsgraag leeft
Wij hebben allemaal een stuk
Zorgvuldig ingepakt geluk
Al is het dan alleen, nou ja
Een poes of een begonia
Hier sta ik met mijn eigen krant
'k Weet niet hoelang ik hier nog sta
Diezelfde bange, kleine mensen
Die stuk voor stuk geen oorlog wensen
Die roepen straks hoera!
Dan zullen ze hierlangs marcheren
In uniform en met geweren
Met grote vaandels in hun hand
O, Jezus! Koop dan toch die krant
Meu Próprio Jornal
Eu estou aqui com meu próprio jornal
Não tem notícias, isso é verdade
Nenhuma polêmica política
Nenhum bebê marrom de Seretse
Nem mesmo um Ano Santo
Estou esperando por um cliente
Mas ninguém, ninguém compra esse jornal
Esse jornal, se você pegar...
As manchetes são um pouco estranhas
Diz em trinta cicero:
HOMEM É FELIZ, DEIXE-O ASSIM!!
E todas as pessoas perguntam:
"Homem é feliz? Que homem?"
Então eles dão de ombros
E seguem em frente. Mas eu grito: "Pare!
Se você puder ouvir:
Apenas um homem, e ele se chama Bill
Ele mora em Pittsburgh, é casado
Ele construiu um galinheiro
Ele tem um jardim com milho e feijão
E ele faz pipas para seus filhos"
"E depois?" "Depois, você pergunta? Não
Não, nada mais. Ele está muito satisfeito"
Essa notícia não vale mais
Do que todas as assembleias na Terra?
Do que todo o front coreano?
Mas ninguém quer saber disso. Nenhum cachorro
Eu estou aqui com meu próprio jornal
Ele tem um estilo bem próprio
Nenhum discurso de Malik
Nenhum... ah... não me leve a mal
Nenhuma Bertha Hertogh
Estou esperando por um cliente
Mas ninguém, ninguém lê esse jornal
Lá está escrito... oh, ouça um pouco...
MULHER QUER VIVER MAIS DEZ ANOS!
Posso contar um pouquinho?
É só para você imaginar
Essa mulher, ela se chama Maroesjka Tsjarov
Ela mora... perdão... ela mora em Charkov
Ela é russa, não fique bravo
Ela não pode evitar, ela existe!
Ela é jovem e loira. Ela tem um namorado
E agora ela espera um filho
Ela só sabe a cada dia
Que ela pode ter esse bebê
Ela tricota uns casaquinhos pequenos
E costura as fraldas, para os xixis
E logo, quando a criança puder andar
Ela vai comprar sapatos para ele
... Quando lhe derem dez anos
Mas ela não se atreve a pensar tão longe
Isso é tudo que meu jornal pode oferecer:
A felicidade de pessoas muito pequenas
E não só desses dois
Mas também em Hoorn e Zierikzee
De todas aquelas pequenas pessoas medrosas
Que não desejam guerra
O verdureiro, o condutor
O organista na porta
Nós queremos viver mais dez anos
É muito? Mais oito... mais sete...
A empregada que esfrega os degraus
O lavandeiro que está meio distraído
O cabeleireiro que tem um problema de estômago
E mesmo assim vive tão feliz
Todos nós temos um pedaço
De felicidade cuidadosamente embrulhada
Mesmo que seja só, bem,
Um gato ou uma begônia
Aqui estou eu com meu próprio jornal
Não sei por quanto tempo ainda estarei aqui
Essas mesmas pessoas pequenas e medrosas
Que não desejam guerra
Elas vão gritar "viva!"
Então elas vão marchar por aqui
Em uniforme e com armas
Com grandes bandeiras na mão
Oh, Jesus! Então compre esse jornal!