Moe Liedje
Dit is een aardig boek, Cultuurgeschiedenis
Ik ben nog pas op pagina vier
De mens is daar nog bijna een dier
Ik ben benieuwd wat hij aan 't eind geworden is
Te denken, hoe we in de bomen zaten
Alleen maar schreeuwden zo van 'hoe' en 'ha'
En rupsen met een soort andijvie aten
Dat staat hierin. Op bladzij vier. Ach ja
We hadden er nooit uit moeten komen
We hadden daar moeten blijven zitten
Dan hadden we nou geen plastic gebitten
En geen Jaarbeurs
En geen tram
En geen atomen
Het hinderde niet of je getrouwd was
Nou ja, enfin, wat dat aangaat
We hadden toen nog niet zozeer een staat
Je kreeg geen vijftien gulden als je oud was
We zaten toen wel onbeschaafd te tieren
Daar in die bomen, zonder Haags accent
We hadden geen enquete-formulieren
Er was ook nog geen oorlogsmonument
We hadden er nooit uit moeten komen
We hadden daar maar moeten blijven hokken
Dan hadden we nou geen halflange rokken
En geen Praag
En geen Moskou
En geen Rome
Ik vraag me af, of het niet overbodig was
Die lange reis. Zo'n lange reis enorm
Van hordedier tot aan de Kominform
Of al die drukte daar nou wel voor nodig was
Nou geef ik toe, dat we zo door de eeuwen
Op een punt wel vooruitgeschreden zijn
We konden toen alleen maar 'Hoe ha' schreeuwen
En nou de Bonte Dinsdagavondtrein
We hadden er nooit uit moeten komen
Nou goed, we zijn eruit, maar troost je
Het duurt nog maar een heel kort poosje
En we zitten
Weer te klitten
In die bomen
Canção de Moe
Este é um livro interessante, História da Cultura
Ainda estou na página quatro
O ser humano ainda é quase um animal
Estou curioso para ver como ele vai acabar
Pensando em como ficávamos nas árvores
Só gritando coisas como 'como' e 'hã'
E comendo lagartas com uma espécie de chicória
Isso está aqui. Na página quatro. Ah sim
Nunca deveríamos ter saído de lá
Deveríamos ter ficado lá sentados
Assim não teríamos dentes de plástico
E nem Feira do Livro
E nem bonde
E nem átomos
Não importava se você era casado
Bem, enfim, quanto a isso
Naquela época não tínhamos um estado
Você não ganhava quinze florins quando envelhecia
Estávamos lá gritando sem educação
Lá nas árvores, sem sotaque de Haia
Não tínhamos formulários de pesquisa
Não havia nem monumento de guerra
Nunca deveríamos ter saído de lá
Deveríamos ter ficado lá escondidos
Assim não teríamos saias midi
E nem Praga
E nem Moscou
E nem Roma
Me pergunto se não foi desnecessário
Essa longa viagem. Uma viagem tão longa
De animal de rebanho até o Kominform
Ou se toda aquela agitação era realmente necessária
Bem, admito que ao longo dos séculos
De fato avançamos em algum ponto
Naquela época só podíamos gritar 'Como hã'
E agora o Trem da Terça-Feira Colorida
Nunca deveríamos ter saído de lá
Bom, estamos fora, mas não se preocupe
Vai durar só mais um pouquinho
E estaremos
Novamente nos embaraçando
Naquelas árvores