Carta brava
Decís que andás en la mala, que hay días que pasás hambre,
que el destino te ha fajado sin tenerte compasión.
¡La perdiz es desgraciada si se mata en el alambre!
¡Porque la pobre volando pierde tino y dirección!
Pero vos que fuiste un lince pa' tallar entre polleras,
que viviste del rebusque en las timbas de bulín,
te tirás al abandono como una Aurora cualquiera
y abandonás la pelea tirando la esponja al ring.
Bien sabés que no se gana el monte de la existencia
echándose boca arriba y poniéndose a llorar,
si no tenés pa' un apunte, copála de prepotencia
y llevá toda la contra, que si no, ¡te vas a armar!
Vos sabés que soy un reo que puedo darte consejos
pues la vida me ha enseñado lo que es bien y lo que es mal.
Yo que vos, me volvería nuevamente con los viejos
a la modesta casita del barrio sentimental.
Y besándola a la vieja le diría suplicante
aquí estoy, vengo buscando paz, amor y redención,
cansado de aguantar golpes como baúl de emigrante,
más jugado que baraja de mistongo bodegón.
Y pondría sol de amores en sus días sin belleza,
sería un rayo de luna en sus noches de dolor,
armoniosa serenata en su balcón de tristeza
y en su jaulita de alambre sería un misto cantor...
Carta Brava
Você diz que tá na pior, que tem dias que passa fome,
que o destino te pegou sem ter compaixão.
A perdiz é azarada se se mata no fio!
Porque a coitada voando perde o rumo e a direção!
Mas você que foi esperto pra se virar entre as minas,
que viveu do improviso nas jogadas de bar,
te joga no abandono como qualquer Aurora
e desiste da briga jogando a toalha no ringue.
Bem sabe que não se ganha a luta da existência
se jogando de costas e começando a chorar,
se não tem pra um rascunho, pegue a força da arrogância
e enfrente tudo de frente, senão, vai se ferrar!
Você sabe que sou um cara que pode te dar conselhos
pois a vida me ensinou o que é certo e o que é errado.
Se eu fosse você, voltaria pra casa dos velhos
na modesta casinha do bairro sentimental.
E beijando a velha, eu diria suplicante
aqui estou, venho buscando paz, amor e redenção,
cansado de levar porrada como mala de imigrante,
mais jogado que baralho de boteco vagabundo.
E colocaria sol de amores nos dias sem beleza,
seria um raio de lua nas noites de dor,
uma serenata harmoniosa no seu balcão de tristeza
e na sua gaiolinha de arame, seria um cantor de verdade...