Isolde
Tristan muose sunder sînen danc
Stæte sîn der küniginne
Wan in der poysûn dar zuo twanc
Mêre dan diu kraft der minne
Des sol mir die guote danc
Wizzen, daz ich solken tranc
Nie genam und ich sie doch minne
Baz danne er, und mac daz sîn
Wol getâne, valsches âne
Lâ mich wesen dîn und bis du mîn
Sît diu sunne ir liehten schîn
Gegen der kelte hât geneiget
Und diu kleine vogellîn
Ir sanges sint gesweiget
Trûric ist daz herze mîn
Ich wæne, ez wil winter sîn
Der uns sîne kraft erzeiget
An den bluomen, die man siht
In lichter varwe, erblichen garwe
Dâ von mir beschiht, leit und anders niht
Isolda
Tristão, a música se despedaça
Fica em pé a rainha
Pois na poça, ali se arrasta
Mais que a força do amor que ensina
Dê-me a boa dança
Saiba que eu não sou de balança
Nunca tomei, mas eu a amo
Melhor que ele, e isso é claro
Bem feito, falso sem jeito
Deixa eu ser teu e você é meu
Desde que o sol sua luz brilha
Contra o frio, já se inclinou
E os pequenos passarinhos
Seu canto já se calou
Triste é meu coração
Eu sinto que o inverno vem
Que nos mostra sua força
Nas flores que se vê
Em cores claras, desbotadas
Do que de mim se esconde, dor e nada mais
Composição: Monique Van Deursen, Sophie Zaaijer, Fieke Van Den Hurk, Thomas Biesmeijer, Jan de Vries, Faber Horbach, Luka Aubri