Bíbor Ünnep
Megteremtett nyála jegéből,
Lelket tépett éden egéből,
Keze hátam bőrét fejti,
Húsomba sóval sorsom jegyzi,
Ágyékom fénye termékenység,
Mézben fürdő meztelenség,
Széttárt lábú Isten táncol,
S megszabadít minden vágytól,
Vággyal ült tor mámora hív,
Őrültek táncát járjuk mind,
Vizet szentelő vérevő ünnep,
Testvére bűnnek, gyilkosa hitnek,
Olajban sült habzó vérrel,
Sorvadó lápot emésztő tűzzel,
Csillapítjuk ordas vágyunk,
Némítjuk el vad étvágyunk,
Kéjtől remegő séf irányít,
Tüzet gyújt, s jégért int,
Fiát izzó parázson áldozza,
Lányának jégbe repeszt sírt,
Zokogó kórus hangja fátyol,
Levágott karú menyasszony táncol,
Bélből font lugas árnyéka vár,
Csak ez a sírás múlna már,
Magányt szülő anyaméhben,
Gyermek szív sül, s birka máj,
Könnyem csordul, zsírom cseppen,
Csak ez a sírás múlna már,
Festa de Sangue
Feito da saliva que se congelou,
Alma arrancada do céu do Éden,
Suas mãos desnudam minha pele,
Na carne, o sal marca meu destino,
A luz do meu ser é fertilidade,
Nudez banhada em mel,
Deus dança com as pernas abertas,
E liberta de todo desejo,
A embriaguez da mesa me chama,
Dançamos a dança dos loucos,
Festa do sangue que consagra a água,
Irmão do pecado, assassino da fé,
Frito em óleo com sangue espumante,
Fogo que consome o pântano em decomposição,
Acalmamos nosso desejo voraz,
Silenciamos nossa fome selvagem,
O chef tremendo de prazer comanda,
Acende o fogo e acena para o gelo,
Sacrifica seu filho nas brasas ardentes,
E a filha, em gelo, quebra o túmulo,
A voz do coro em pranto é um véu,
A noiva de braço cortado dança,
A sombra da pérgula tecida com intestinos espera,
Só esse choro poderia acabar,
No útero que gera a solidão,
Coração de criança assa, e fígado de ovelha,
Minhas lágrimas escorrem, minha gordura pinga,
Só esse choro poderia acabar.