An Gabhar Ban (The White Goat)
Sa tsean ghleann thiar a bhi sí raibh
Go dtí gur fhás na hadharc' uirthi
Bliain is céad is corradh laethe
Go dtáinig an aois go tréan uirthi
Bhi sí gcró bheag ins an cheo
Go dtáinig feil'Eoin is gur éalaigh sí
Thart an ród san bealach mór
Gur lean a tóir go gear uirthi
Ni raibh nduine ar a tóir ach Donnchú óg
Is d'ith sí an lón san t-anlann air
Ni raibh aige ina dhorn ach ceap túine mór
Agus leag sé anuas ón arradh í
Nuair a chuala an gabhar bán go raibh sí ar lár
Thug sí léim chun tárrthála
Thug sí rás 's ni raibh sí sásta
Is leag sí spíon an táilliúra
Chomh cruinn le rón gur thóg sí feoil
Gan pis gan mórán déibhirce
Ach d'ith sí cib agus barr an fhraoich
Slánlús min is craobhógai
Draoin is dreas is cuilcann glas
Gach ní ar dhath na h-áinleoga
Cutharán sléibhe, duilliúr féile
Caora sréana agus blainséogai
Chuaigh sí dhíol cios le Caiftín Spits
Is chraethnaigh a croi go dtréigfí í
Chaith sí an oíche ar bheagán bidh
Mar ndúil is go geasfaí féar uirthi
D'Fan sí 'a óiche i dtóin Ros Coill
Is chaith sí é go pléisúra
Go dtáinig an slua ar maidin go luath
Is thug siad amach as Éirinn í
Sa tsean ghleann thiar a bhi sí raibh
Go dtí gur fhás na hadharc' uirthi
Bliain is céad is corradh laethe
Go dtáinig an aois go tréan uirthi
Bhi sí gcró bheag ins an cheo
Go dtáinig feil'Eoin is gur éalaigh sí
Thart an ród san bealach mór
Gur lean a tóir go gear uirthi
A Cabra Branca
Na antigas colinas do oeste ela estava
Até que os chifres cresceram nela
Cento e um anos e mais alguns dias
Até que a idade a atingiu com força
Ela estava em um pequeno curral na névoa
Até que veio a festa de João e ela fugiu
Pela estrada na grande via
Que sua perseguição a seguiu de perto
Ninguém a perseguia, exceto Donnchú jovem
E ela comeu o lanche na cantina dele
Ele não tinha na mão, só um grande punhado de batatas
E ele a derrubou do pasto
Quando a cabra branca ouviu que estava perdida
Ela deu um salto para se salvar
Ela correu e não estava satisfeita
E derrubou a espinha do talhador
Tão precisa quanto uma foca, ela pegou carne
Sem espinhas, sem muita gordura
Mas comeu tudo, até o topo da urze
Erva fina e brotos de arbustos
Erva daninha e um punhado de grama verde
Tudo na cor das flores silvestres
Caminho de montanha, folhas de festa
Ovelhas de lã e flores brancas
Ela foi alugar um espaço com o Capitão Spits
E seu coração se despedaçou ao abandoná-la
Ela passou a noite com pouca comida
Como se fosse um feitiço que a prendesse
Ela ficou a noite na costa de Ros Coill
E a levou para o prazer
Até que a multidão chegou de manhã cedo
E a levaram para fora da Irlanda
Na antigas colinas do oeste ela estava
Até que os chifres cresceram nela
Cento e um anos e mais alguns dias
Até que a idade a atingiu com força
Ela estava em um pequeno curral na névoa
Até que veio a festa de João e ela fugiu
Pela estrada na grande via
Que sua perseguição a seguiu de perto
Composição: Jörgen Elofsson