Kirjeitä paratiisista
unistani muistanko kasvot
hiustesi keskellä hehkuvat
ilon surun suuressa vuossa
kuin yöstä nousevan auringon
kielen tapaan värähtävät
puut yksin metsässään
niihin hirtetyistä jää
jokainen vaille itkijää
että meille jäisi päiviemme määrä täytenä
että hämärän päässä pilkottaisi ikkunasta valk
isyys
ja kun lapsi syntyy
se syö meitä elävältä
syö meitä sisältä kunnes
olemme vanhemmat
korkea kesän päivä
horisontti ääretön
haukan lento taivaan sineen
ihmeelliseen, uhkaavaan
missä pölyisillä valtateillä
viestinviejät vaeltaa
auringossa ahavoituu
airueitten olkapäät
Cartas do Paraíso
lembro dos rostos dos meus sonhos
brilhando entre seus cabelos
na grande corrente de alegria e tristeza
como o sol que nasce da noite
as árvores tremem como a língua
sozinhas em sua floresta
nela, os enforcados permanecem
cada um sem quem chore por eles
para que nos reste a contagem dos nossos dias completa
para que no fim da penumbra brilhe uma luz pela janela
paternidade
e quando a criança nasce
ela nos devora vivos
nos consome por dentro até que
nos tornemos pais
um alto dia de verão
um horizonte sem fim
o voo da águia no céu azul
maravilhoso, ameaçador
onde nas poeirentas rodovias
os mensageiros vagam
sob o sol, se queimam
os ombros dos arautos