Katariinanpyörä
kädet aamulla
matkalla kohti ruumista
toisen lämmintä
toisen kaukaista kotia
ja kuulauluja
tähtilauluja
ihmislauluja hyviä
tyhjiä teitä puhaltaa
tuuli kantaa sanoja
toisen helliä toisen hyvyyden muistoa
ja mieslauluja
että tästä ei ihminen pääse
on jääminen tähän saa istua pölyyn
ajatella sanoin ajatella kuvin
jotka katsovat itseään
saa unohtaa mikä oli
tai voi katariinanpyörässä
sidottuna käsistä
aivan hitaasti kääntyä
päin hiljaisuuden ääniä
Roda de Catarina
mãos pela manhã
rumando em direção ao corpo
quente de outro
longe do lar de outro
e canções de esferas
canções das estrelas
canções humanas boas
estradas vazias sopram
o vento carrega palavras
do carinho de um, da lembrança da bondade de outro
e canções de homens
que disso o ser humano não escapa
é ficar aqui, pode sentar na poeira
pensar em palavras, pensar em imagens
que se olham no espelho
pode esquecer o que foi
ou pode na roda de Catarina
amarrado pelas mãos
ao poucos girar lentamente
em direção aos sons do silêncio