Hautalinnut
Muistatko kuten minä
Vai muistatko toisin:
Kuolleiden koivujen puisto
Peilit tyhjissä huoneissa
Tunsitko kuten minä
Vai tunsitko toisin:
Luhistuneen patsaan
Anova katse taivaalle
Näitkö sen kuin minä
Vai näitkö toisin aivan:
Vaeltavat linnut
Jotka nukkuu taivaalla
Uskoitko kuin minä
Itseesi uskoitko:
Vartalon verhottuun kaareen
Silmän syvyyteen
On suihkulähde kuivunut
Ja oksat sen yllä kuolleet
Olitko siellä kanssani
Olinko sittenkin yksin:
Kolean keskipäivän kujat
Harmaaksi kalkitut
Oliko samaa sinun pelkosi
Vai jotain outoa, omaasi:
Sotilaitten askeleet
Huudot, kirveltävä savu
Ja ikkunassa hahmo
Ehkä sinun hahmosi:
Kääntymässä pois
Kenties kieltäen kaiken
Kuuntelitko ne huudot
Vai suljitko korvasi
Yö kun kuljetti pois
Kaiken väen kuin omakseen
On suihkulähde kuivunut
Ja oksat sen yllä kuolleet
Haistoitko kummat kukat
Vai olitko turtunut
Ammuttu vanha aleksei
Tuoliinsa köytetty
Loputtomat torit, kuljitko
Samoin risaisin kengin
Tyhjät aukiot, märät
Roikkuvat julisteet
Oliko sylini lämmin
Vai viluasiko värisit
Vanhan plataanin varjo
Kirje kadonneelta veljeltä
Ja leivän kuiva kuori
Tunsitko, oli suloinen
Neljännen päivän aamuna
Oli haudat vielä tyhjät
On suihkulähde kuivunut
Ja oksat sen yllä kuolleet
Itkitkö samaa surua
Vai oliko sinulla omasi
Kielletty nauru ja rakkaus
Joku yksinäinen lapsuus
Ja samako hiljaisuus piiritti
Vai kuulitko sävelmän jonkin
Kevätpäivän loistossa
Yllä kuolevan kaupungin
Annoitko saman lupauksen
Vallassa saman näyn
Korkealta ja raskaana
Satavan uhman ja kaipauksen
Karkasitko kuten sovittiin
Tänne kauas, tähän paikkaan
Tyhjän kirkon torni hauras
Juna tuoko sinua
On suihkulähde kuivunut
Ja oksat sen yllä kuolleet
Onko henkesi tulessa vielä
Ja tulemme yhtä liekkiä, liekkiä...
Pássaros Altos
Você se lembra como eu
Ou se lembra de outra forma:
O parque das bétulas mortas
Espelhos em quartos vazios
Você sentiu como eu
Ou sentiu de outra forma:
A estátua desmoronada
Um olhar suplicante para o céu
Você viu como eu
Ou viu de outra forma:
Os pássaros errantes
Que dormem no céu
Você acreditou como eu
Acreditou em si mesmo:
Na curva do corpo coberto
Na profundidade do olhar
A fonte secou
E os galhos acima dela estão mortos
Você estava lá comigo
Ou eu estava sozinho:
As ruas frias do meio-dia
Pintadas de cinza
Era o mesmo medo seu
Ou algo estranho, só seu:
Os passos dos soldados
Gritos, fumaça ardente
E na janela uma sombra
Talvez a sua sombra:
Virando-se para longe
Talvez negando tudo
Você ouviu aqueles gritos
Ou fechou os ouvidos
A noite levou embora
Todo o povo como se fosse seu
A fonte secou
E os galhos acima dela estão mortos
Você sentiu as flores estranhas
Ou estava entorpecido
O velho Aleksei abatido
Amarrado à sua cadeira
Praças sem fim, você andou
Com os sapatos mais surrados
Praças vazias, molhadas
Cartazes pendurados
Meu colo estava quente
Ou você tremia de frio
Na sombra do velho plátano
Carta de um irmão perdido
E a casca seca do pão
Você sentiu, era doce
Na manhã do quarto dia
As sepulturas ainda estavam vazias
A fonte secou
E os galhos acima dela estão mortos
Você chorou a mesma tristeza
Ou tinha a sua própria
Riso e amor proibidos
Uma infância solitária
E o mesmo silêncio contornava
Ou você ouviu uma melodia
Na luz de um dia de primavera
Sobre a cidade moribunda
Você fez a mesma promessa
Sob o mesmo domínio da visão
De alto e pesado
Chovendo desafio e saudade
Você fugiu como combinamos
Para cá, para este lugar
A torre da igreja vazia e frágil
O trem te traz
A fonte secou
E os galhos acima dela estão mortos
Sua alma ainda está em chamas
E somos uma só chama, chama...